Επανέρχομαι…

Αγαπητοί φίλες και φίλοι!

Από τον Φεβρουάριο του 2010 περίπου είχα εγκαταλείψει το blog για προσωπικούς αλλά και εξωγενείς λόγους.

Οι εξωγενείς λόγοι δεν έχουν εκλείψει αλλά έχουν αποδυναμωθεί.

Οι προσωπικοί λόγοι υπερνικήθηκαν από την ανάγκη δημόσιας τοποθέτησης μου για το πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι.

Κάποιες τοποθετήσεις μου στο παρελθόν ίσως να ήταν άστοχες ή και πολύ επηρεασμένες από θυμό αγανάκτηση ίσως και εμπάθεια για τις οποίες απολογούμαι.

Από σήμερα επανέρχομαι στον δημόσιο διάλογο!

Μιχάλης Ολύμπιος

Ο πρόεδρος Χριστόφιας και το οπλισμένο σκυρόδεμα.

Ο πρόεδρος Χριστόφιας μοιάζει με κάποιο που δηλώνει ότι πρόθεση του είναι να κτίσει ένα οικοδόμημα που:


- Να είναι ψηλών προδιαγραφών για να ικανοποιά τις ανάγκες των διάφορων ενοίκων του.

- Να αντέχει σε σεισμούς.

- Να αντέχει στον χρόνο.

Για ένα τέτοιο έργο, το πιο βασικό συστατικό είναι το οπλισμένο σκυρόδεμα, με κύρια συστατικά, το τσιμέντο, τον σίδηρο και αδρανή υλικά (άμμος και χαλίκια). Γι’ αυτήν την δουλειά, τα καλούπια είναι απαραίτητα. Αν υποθέσουμε πως τα καλούπια τα προσφέρει ο πρόεδρος τα υπόλοιπα υλικά καλούνται να προσφέρουν τα κόμματα της συγκυβέρνησης. Πιστά στην παράδοση και εχθρικά στις νέες τεχνολογίες, επιμένουν στο χώμα και στα άχυρα. Το αποτέλεσμα είναι τα πλυνθάρκα. Βέβαια με την αποχώρηση της ΕΔΕΚ, που πρόσφερε τα άχυρα, ακόμα και τα καλής ποιότητας (συνοχής) πλυνθάρκα είναι αδύνατο να κατασκευαστούν.

Πρόεδρε πρέπει να αποφασίσεις. Αν θέλεις ένα γερό οικοδόμημα με οπλισμένο σκυρόδεμα, πρέπει να αλλάξεις προμηθευτές και συνεργάτες. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει.

Γεώργιος Ολύμπιος

10 σκόρπιες σκέψεις για την έξοδο!

Μετά την ευχάριστη είδηση (που προκαλεί θλίψη και απορία στον πρόεδρο) για την έξοδο της ΕΔΕΚ από την εντελώς συμφεροντολογική τριμερή συνεργασία, μοιράζομαι μαζί σας κάποιες σκόρπιες σκέψεις υπό μορφή ερωτήσεων...

1.Το ΔΗΚΟ θα συνεχίσει να γλύφει εκεί που καθημερινά φτύνει;
2.Το ΑΚΕΛ και ο πρόεδρος θα συνεχίσουν να προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι βρέχει; (ούτε τα μέλη και οι οπαδοί τους δεν πείθονται πλέον!)
3.Ο ΔΗΣΥ θα 'αδράξει' την ευκαιρία για δημιουργία ανίερης συμμαχίας εναντίων του Χριστόφια;
4.Αν ναι, μπορούν να τον πιστέψουν οι άλλοι; (ΔΗΚΟ – ΕΔΕΚ – ΕΥΡΩΚΟ – ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ – ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ)
5.Θα είναι ο ΔΗΣΥ μπροστάρης των εξελίξεων και να συνεργαστεί με τον πρόεδρο για να οδηγήσουν τον τόπο στη ΛΥΣΗ;
6.Έχει το ΑΚΕΛ ο πρόεδρος και το ΔΗΣΥ τα κότσια να είναι άξιοι των περιστάσεων;
7.Θέλει και μπορεί το ΑΚΕΛ και ο κόσμος του να κάνουν την υπέρβαση για να σώσουν τον τόπο ή θα μετρήσει πάλι το 'κομματικό συμφέρον';
8.Γνωρίζει ο πρόεδρος ότι εάν αποχωρίσει το ΔΗΚΟ (κάτι που εύχομαι) η μοναδική σανίδα σωτηρίας του ιδίου είναι ο Αναστασιάδης;
9.Αντιλαμβάνεται ο πρόεδρος ότι το πολιτικό μέλλον του ιδίου και του κόμματος του συνεχίζεται μόνο με επίλυση του Κυπριακού;
και τέλος...
10.Βλέπει ο πρόεδρος τη μη λύση σαν “δικαίωση” της κυρίας Αννούς όταν του έλεγε “μεν βάλεις για πρόεδρος γιέ μου γιατί εννα σου χρεώσουν την οριστική διχοτόμηση;”

Συνέντευξη – απάντηση της Μαρίας Ρεπούση στις κατηγορίες του Μίκη Θεοδωράκη.

Σε συνέντευξή της στο nooz.gr η Μαρία Ρεπούση απαντά στις κατηγορίες σχετικά με το σχολικό βιβλίο ιστορίας που συνέγραψε, κατηγορίες που διατυπώθηκαν και από τον Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος μάλιστα αναφέρεται σε αυτή ονομαστικά. Η κ. Ρεπούση τονίζει μεταξύ άλλων ότι καλύτεροι πατριώτες είναι αυτή που αποφεύγουν να μιλήσουν στο όνομα της Πατρίδας, κάνει λόγο για "πατριδοκάπηλους" και μιλάει για την προσπάθεια που έγινε να ανανεωθεί ο τρόπος με τον οποίο γράφεται και διδάσκεται η ιστορία.

Διαβάζω ότι πλέον υπάρχει και Ρεπούση Νο 2, η κυρία Δραγώνα. Κάνει αναφορά σε σας και ο Μίκης Θεοδωράκη. Μιλάει για γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων» που ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους τις θυσίες μας και δηλητηριάζουν την ανύποπτη νεολαία μας.

Το πρόσφατο επεισόδιο αναφορικά με την εθνική συνείδηση, την εθνική ταυτότητα, την πατρίδα δεν μπορούμε να το δούμε απομονωμένο από τα επεισόδια που προηγήθηκαν και από αυτά που ενδεχομένως θα ακολουθήσουν. Η πατρίδα να προκόψει πρέπει, να κάνει το χρέος της απέναντι στα παιδιά που φοιτούν στα σχολειά.

Αυτή τη στιγμή για το ελληνικό κράτος και την κοινωνία υπάρχουν σοβαρά ζητήματα. Να περιφρουρήσουμε τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα, να φροντίσουμε τους μετανάστες που έρχονται εδώ για να δουλέψουν. Αυτά είναι σήμερα η Πατρίδα. Και η Πατρίδα δεν έχει ανάγκη από πατριδοκάπηλους, από αυτούς που τη χρησιμοποιούν για να κάνουν καριέρα, για να αντλήσουν ψήφους , να πουλήσουν βιβλία, να γίνουν τηλεοπτικές περσόνες.

Έχει πολύ περισσότερο ανάγκη από αυτούς πους της ασκούν κριτική, την βλέπουν κριτικά και θέλουν να την κάνουν καλύτερη. Καλό της έκαναν όσοι της ασκούσαν κριτική, όσοι ήθελαν να αλλάξουν τα πράγματα. Όσοι δεν βολεύονταν στην θαλπωρή και αξίωναν η πατρίδα τους να γίνει καλύτερη. Αυτοί ήταν κατά την άποψή μου καλύτεροι πατριώτες, ακόμη και αν απέφευγαν να μιλήσουν στο όνομα της Πατρίδας.

Ας σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε αυτές τις έννοιες, Πατρίδα, έθνος, εθνική ταυτότητα, ιστορία. Ας δούμε πως μπορούμε να κάνουμε καλύτερη αυτή την Πατρίδα. Και οι κριτικές προσεγγίσεις είναι πολύ πιο χρήσιμες από τις κολακείες. Έτσι θα απαντούσα σε αυτά που γράφονται για μένα, για την κ. Δραγώνα και άλλους συναδέλφους.

Έχετε συγκροτήσει κάποια ομάδα διανοουμένων; Σας καταλογίζουν, ότι στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζετε τους αγώνες και τις θυσίες της ίδιας της Αριστεράς. Το λέει και ο Μίκης Θεοδωράκης.

Δεν μπορώ να απαντήσω σε τέτοιες κατηγορίες. Δηλαδή τι να πούμε ότι δεν ντροπιάζουμε την Αριστερά; Αυτά είναι αυτονόητα πράγματα. Απάντησα με τον τρόπο που θεωρώ ότι είναι χρήσιμος. Υπάρχουν άνθρωποι στα πανεπιστήμια και γενικότερα στη διανόηση που συζητούν, ανταλλάσσουν απόψεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι συγκροτούν κάποιο κέντρο λήψης αποφάσεων.

Σας κατηγορούν για συνωμοσία, για προσπάθεια να ξαναγράψετε την ιστορία με τον δικό σας τρόπο, σας καταλογίζουν προσπάθεια αφελληνισμού.

Όταν διαβάσει κανείς την ιστορία , θα διαπιστώσει ότι πάντα οι προσπάθειες για κάτι νέο, για να αλλάξουν τα πράγματα συνδέονταν με κάποια "κέντρα" κυρίως του εξωτερικού και με κάποιες θεωρίες συνωμοσίας, που βέβαια δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.

Γράψατε ένα βιβλίο ιστορίας το οποίο ως γνωστόν αποσύρθηκε. Θεωρήθηκε ότι προσβάλλει τα εθνικά ιδεώδη. Εσείς απαντάτε ότι καταγράψατε τα αληθινά γεγονότα. Μήπως αυτή η αλήθεια δεν είναι και τόσο βολική; Μήπως αυτή η "προπαγάνδα", εντός ή εκτός εισαγωγικών, είναι χρήσιμη σε κρίσιμες στιγμές, όταν απειλείται η ελευθερία ενός λαού. Μήπως δεν πρέπει να λέμε την απόλυτη αλήθεια, μήπως έχουμε τελικά ανάγκη ένα «κρυφό σχολειό»

Η προσπάθεια με το βιβλίο ήταν μια προσπάθεια να ανανεωθεί ο τρόπος με τον οποίο διδάσκεται η ιστορία στο σχολείο. Και φυσικά σε αυτή την προσπάθεια δεν έχουν χώρο οι μύθοι ως πραγματικότητες. Έχουν χώρο ως μύθοι. Θέλαμε λοιπόν τα παιδιά να ξαναδούν την ιστορία μέσα από έναν πιο ενεργητικό, πιο κριτικό τρόπο.

Μήπως όμως φτάσουμε στο σημείο να αποβάλουμε οτιδήποτε έχει τον χαρακτηρισμό «εθνικό» ;

Γιατί να το κάνουμε αυτό, δεν υπάρχει λόγος. Η ελληνική ιστορία είναι πολύ σημαντική και στο πλαίσιο της εκπαίδευσης στην Ελλάδα, αλλά και στο πλαίσιο της εκπαίδευσης άλλων χωρών. Απλώς δεν πρέπει να μονοπωλεί τη θέση και άλλων ιστοριών. Αυτό που συνέβη στην Ελλάδα δεν είναι ανεξάρτητο από αυτό που συνέβη στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη και στον κόσμο όλο. Δεν μπορεί τα δικά μας τα παιδιά να διδάσκονται μόνο ελληνική ιστορία. Πρέπει να βλέπουν την ελληνική ιστορία σε σχέση με αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Πολίτες του κόσμου θα γίνουν, Ελληνες πολίτες και πολίτες του κόσμου.

Μέσα σε αυτή την κοινωνία, υπάρχει εθνική ταυτότητα;

Την εθνική ταυτότητα κανένας δεν την αμφισβητεί. Αλλά, δεν υπάρχει μια απαράλλακτη, κλειστή και φοβική εθνική ταυτότητα. Αλλάζει μέσα στο χρόνο και έχει να κάνει με τις ανάγκες, τα ενδιαφέροντα των ανθρώπων. Δεν μπορεί η εθνική ταυτότητα του σήμερα να είναι ίδια με αυτή του 19ου αιώνα. Εμείς θέλουμε μια ταυτότητα ανοιχτή, που δεν θα απαγορεύει την ταυτότητα του πολίτη, που δεν θα βλέπει το δικαίωμα των μεταναστών δεύτερης γενιάς να αποκτήσουν ιθαγένεια ως κίνδυνο για τη δική τους ταυτότητα. Που δεν θα χρειάζεται να μισεί τους άλλους για να αισθάνεται εθνικά σωστά.

Αυτά είναι τα νέα ζητούμενα. Δεν μιλάει κανείς για κατάργηση της εθνικής ταυτότητας. Η εθνική ταυτότητα είναι υπαρκτή, αλλά δεν πρέπει να στέκεται εμπόδιο στον ουσιαστικό και ελεύθερο διάλογο, στα ζητήματα του παρόντος. Όσοι αγαπάμε την πατρίδα μας, πρέπει να συζητήσουμε με νηφαλιότητα, αλλά και με πάθος αν θέλετε, για αυτά που ματώνουν το σύγχρονο πολιτισμό μας.

Όχι να συμφωνήσουμε όλοι, αυτό είναι πολύ δύσκολο και ενδεχομένως επικίνδυνο. Αλλά να μάθουμε καταρχάς τι λέει ο ένας και τι ο άλλος. Για να αφήσουμε χώρο και στους τρίτους. Πρέπει λοιπόν να ανοίξουμε το διάλογο ουσιαστικά και όχι να κατηγορούμε με τσιτάτα και ετικέτες τον άλλον, αν δεν συμφωνούμε μαζί του.

Άρα, πρέπει να γίνει διάλογος - μπορεί να είναι δημιουργικός.

Αρκεί να είναι ουσιαστικός. Αυτό που γίνεται σήμερα δεν είναι διάλογος. Διάλογος σημαίνει να ακούς την άποψη του άλλου και να στηρίζεσαι σε αυτή για να απαντήσεις. Όχι σε αυτή που νομίζεις εσύ ότι έχει ο άλλος. Όλη η διαμάχη για το βιβλίο της ιστορίας, αλλά και η πρόσφατη για το βιβλίο της Θάλειας Δραγώνα και της Αννας Φραγκουδάκη στηρίχθηκε σε αυτά που νόμιζαν ότι γράφονταν σε αυτά τα βιβλία, και όχι σε αυτά που γράφονταν πραγματικά. Αυτά που νομίζουν ότι λέμε και όχι αυτά που λέμε.

Αλήθεια, ποια ήταν η τύχη του βιβλίου της Ιστορίας μετά την απόσυρσή του.

Το βιβλίο έχει επανεκδοθεί και βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία για τους εκπαιδευτικούς που θέλουν να το συμβουλεύονται συμπληρωματικά. Και είναι πολλοί αυτοί που το κάνουν. Από εκεί και πέρα, έχει σημειωθεί ένα πισωγύρισμα στη συζήτηση που είχε ανοίξει προκειμένου να ξαναδούμε τον τρόπο, με τον οποίο διδάσκεται η ιστορία στα ελληνικά σχολειά. Στην ουσία αυτή η συζήτηση έχει προς το παρόν σταματήσει. Αλλά είμαι σίγουρη ότι θα ξανανοίξει. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Και πιθανότατα η επόμενη προσπάθεια να είναι πετυχημένη.

Η υποδοχή του βιβλίου από την εκπαιδευτική κοινότητα ποια ήταν;

Στην αρχή ήταν πολύ θετική, κυρίως από νέους ανθρώπους, αλλά στη συνέχεια με την κινδυνολογία που αναπτύχθηκε, έπρεπε κάποιος να τοποθετείται και πολιτικά και αυτό άλλαζε την εικόνα.

Κυρία Ρεπούση, σας ευχαριστώ

Έτσι, για να θυμηθούμε όλοι ποιος ήταν ο Μίκης κάποτε και πώς κτάντησε σήμερα...

Θα σημάνουν οι καμπάνες - http://www.youtube.com/watch?v=qLn0B2jI3nM&translated=1

Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Με τόσα φύλλα σου γνέφει ο ήλιος καλημέρα
με τόσα φλάμπουρα λάμπει, λάμπει ο ουρανός
και τούτοι μέσ' τα σίδερα και κείνοι μεσ' το χώμα.

Σώπα όπου να 'ναι θα σημάνουν οι καμπάνες.

Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας.

Κάτω απ' το χώμα μες στα σταυρωμένα χέρια τους
κρατάνε τις καμπάνας το σχοινί,
προσμένουνε την ώρα, προσμένουν να σημάνουν την ανάσταση
τούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας
δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει

Σώπα όπου να 'ναι θα σημάνουν οι καμπάνες

Ρωμιοσύνη - 1966

Κάτω απ' το χώμα μες στα σταυρωμένα χέρια τους Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι
κρατάνε τις καμπάνας το σχοινί,
προσμένουνε την ώρα, προσμένουν να σημάνουν την ανάσταση την Επανένωση
τούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας Δικό τους και δικό μας, Μίκη
δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει και δεν επιτρέπουμε σε κανένα Θεοδοράκη να λαικίζει για το δικό μας χώμα

Μίκης Θεοδωράκης … το Χρυσαυγήτικο παραλήρημα συνεχίζεται

Αλληλεγγύη στη Θ. Δραγώνα από τον ΣΥΡΙΖΑ-κριτική από τον Μ. Θεοδωράκη

By Kat_Kontini

Created 14/01/2010 - 20:22

Την αλληλεγγύη τους στην Ειδική Γραμματέα του υπουργείου Παιδείας και καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών Θάλεια Δραγώνα εκφράζουν με ανακοίνωσή τους οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. «Το βιβλίο σας ευνουχίζει την εθνική μας υπερηφάνεια» υποστηρίζει σε επιστολή του ο Μ. Θεοδωράκης.

«Οι επιθέσεις εναντίον της Ειδικής Γραμματέως του Υπουργείου Παιδείας καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρώην βουλευτού, Θάλειας Δραγώνα, από ποικιλώνυμους ακροδεξιούς κύκλους έχουν προ πολλού ξεπεράσει τα όρια της πολιτικής διαφωνίας. Αντί της ευθείας, και θεμιτής, κριτικής σε πολιτικές απόψεις, αποφάσεις και σχεδιασμούς, επιχειρείται η προσωπική σπίλωση», τονίζει στην ανακοίνωσή της η Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ.

Ακόμα, ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζει απαράδεκτη τη συμμετοχή βουλευτών στην προσπάθεια σπίλωσης της τιμής και της υπόληψης της, σημειώνοντας ότι «αποπνέει σκοταδισμό και εκθέτει το Κοινοβούλιο».

«Με την επίθεση κατά της κ. Δραγώνα οι κύκλοι της ακροδεξιάς θέλουν να παρεμποδίσουν και να ματαιώσουν τις προσπάθειες να αναγνωριστούν και να γίνουν σεβαστές σε όλα τα πεδία, συμπεριλαμβανόμενης και της εκπαίδευσης, η γλώσσα και οι πολιτισμικές ιδιαιτερότητες των μεταναστών. Πρόκειται για τα ίδια δικαιώματα που διεκδίκησαν με πείσμα και σημαντικούς αγώνες οι Έλληνες μετανάστες και πολιτικοί πρόσφυγες στις χώρες υποδοχής», προστίθετα ιστην ανακοίνωση.

Τη δήλωση αλληλεγγύης υπογράφουν οι βουλευτές: Αλέξης Τσίπρας, Ευαγγελία Αμμανατίδου-Πασχαλίδου, Ηρώ Διώτη, Θοδωρής Δρίτσας, Φώτης Κουβέλης, Τάσος Κουράκης, Μιχάλης Κριτσωτάκης, Παναγιώτης Λαφαζάνης, Θανάσης Λεβέντης, Βασίλης Μουλόπουλος, Δημήτρης Παπαδημούλης, Νίκος Τσούκαλης, Γρηγόρης Ψαριανός και ο ευρωβουλευτής Νίκος Χουντής.

«Το βιβλίο σας ευνουχίζει την εθνική μας υπερηφάνεια»

«Σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας «Τι είν' η πατρίδα μας;» στην ουσία αμφισβητείτε οτιδήποτε θετικό έπραξε ο λαός αυτός σε όλους τους τομείς του εθνικού μας βίου κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων (…). Στην ιατρική επιστήμη αυτό που κάνετε ονομάζεται ευνουχισμός» αναφέρει σε δημόσια επιστολή του προς την Θάλεια Δραγώνα ο Μίκης Θεοδωράκης σύμφωνα με δημοσίευμα του Ελεύθερου Τύπου.

«Αν όλοι που πήραν τα όπλα για την πατρίδα είχαν τα μυαλά τα δικά σας, δηλαδή εξέταζαν το "επιστημονικώς ορθόν", θα τα βρίσκανε μια χαρά με τους Γερμανούς, που εξ άλλου το μόνο που ζητούσαν από μας ήταν να τους παραχωρήσουμε την άδεια χρήσης των λιμανιών και των αεροδρομίων μας», προσθέτει.

Η κ. Δραγώνα, είχε ζητήσει δημόσια στήριξη από τον Μίκη Θεοδωράκη για τη «συκοφαντική εκστρατεία εναντίον της». ην επομένη της Πρωτοχρονιάς τού έστειλε τα βιβλία της και πρόσφατες συνεντεύξεις της μαζί με ένα γράμμα για να του παραπονεθεί για τα «πολύ απαξιωτικά σχόλια» που περιείχε σε βάρος της επιστολή του μουσικοσυνθέτη προς το φίλο του ηθοποιό Στέφανο Ληναίο. Ωστόσο, ο Μ. Θεοδωράκης δεν πείστηκε από τις εξηγήσεις της κ. Δραγώνα.

«Για τη «γνήσια και μοναδική Αριστερά» της εθνικής αντίστασης οι λέξεις "έθνος" και "πατρίδα" ήταν δόξα και τιμή και όχι ντροπή όπως τις κατάντησαν χθες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες "διανοουμένων", που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις "ιδέες" και τα καμώματά τους, τους αγώνες και τις θυσίες μας, ενώ δηλητηριάζουν την ανύποπτη νεολαία μας», αναφέρει στην επιστολή του ο Μ. Θεοδωράκης.

Προχθές η κ. Δραγώνα «εισήγαγε» το θέμα της στη Βουλή, αποστέλλοντας τα βιβλία της σε όλους τους βουλευτές. Σχολιάζοντας την «ευρεία στήριξή της» από τα ΜΜΕ, ο Μ. Θεοδωράκης τής γράφει: «Οι συνεντεύξεις σας και η μεγάλη προβολή τους (σε συνδυασμό με τη φίμωση των αντίθετων απόψεων) δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτουν στον ελληνικό λαό τους πανίσχυρους φίλους σας στα ΜΜΕ, αποδεικνύοντας το εύρος και τα ερείσματα αλλά και το συντονισμό της προσπάθειας που εξυφαίνεται με στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας. Καθώς και τον τρόμο που δημιουργεί η αυξανόμενη παλλαϊκή αντίδραση στις απόψεις σας, που ακυρώνει την αρχική σας προσπάθεια να εκμεταλλευθείτε την αντίδραση του Καρατζαφέρη, βαφτίζοντας όσους διαφωνούν «ακροδεξιούς» (…). Γνωρίζετε κυρία Δραγώνα», συνεχίζει η επιστολή του Μ. Θεοδωράκη, «ότι δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί σας, όπως γνωρίζετε ότι θα σας ήταν λίγο δύσκολο να με βαφτίσετε κι εμένα… ακροδεξιό. Προς το παρόν, μπορείτε εσείς και οι φίλοι σας να με φιμώσετε. Ομως, σ' αυτό είμαι συνηθισμένος και μάλιστα θα σας έλεγα ότι όποιοι και όσοι στο παρελθόν κατά καιρούς επιχείρησαν να φιμώσουν τις ιδέες αλλά και τη μουσική μου είχαν… κακά γεράματα…».

 

Και τώρα εγώ πραγματικά ερωτώ τι διαφέρει αυτός ο κύριος από τους φασίστες που συναντάμε καθημερινά στους δρόμους;

Σε τι διαφέρει ο θρασύτατος και απειλητικός του λόγος από τις ιστοσελίδες της 'Χρυσής Αυγής', του 'ΕΛΑΜ', της 'Πρώτης Γραμμής' και των λοιπών σημερινών του συνοδοιπόρων;

Μήπως τελικά ο Mickey Mouse όπως προφητικά τον απεκάλεσε το 80' ο Σιδηρόπουλος υποφέρει από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης – έχει δηλαδή αγαπήσει τον βασανιστή του και έγινε σαν αυτόν;

Και ποια αριστερά έχει λάβαρο το 'έθνος';

Μόνο εσύ ρε Μίκη έχεις το 'manual' της αριστερής διανόησης;

Εθνικιστικός λόγος Θεοδωράκη, σαν Χρυσαυγήτης… και μια πρώτη απάντηση

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ





Σ' αυτή την ιστορική καμπή που βρισκόμαστε, τρία είναι τα κύρια μέτωπα στα οποία οφείλουμε να πάρουμε σαφή στάση:


Το πρώτο αφορά την Κύπρο και το σχέδιο Ανάν. Το δεύτερο αφορά τα Σκόπια και το όνομα «Μακεδονία». Και το τρίτο την υπεράσπιση της ελληνικότητας μπροστά στην επίθεση που δέχεται από ελληνικές και διεθνείς οργανωμένες δυνάμεις.


1) Κύπρος: Παρά το ότι ο ελληνοκυπριακός λαός απέρριψε το Σχέδιο Ανάν με μεγάλη πλειροψηφία (70%), εν τούτοις τόσο μέσα στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα υπάρχουν πρόσωπα και δυνάμεις που συνωμοτούν, ώστε με την δημιουργία καταλλήλων συνθηκών να το επιβάλουν τελικά, μιας και η επικράτησή του εξακολουθεί να αποτελεί βασικό στόχο της πολιτικής των ΗΠΑ, που θέλουν μ' αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν ένα σημαντικό στρατηγικό έρεισμα για τα άμεσα και μακροπρόθεσμα σχέδιά τους στην Μέση Ανατολή.

Είναι ανάγκη λοιπόν να βρεθεί ένας τρόπος, ώστε να ακουστεί η φωνή της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού που δεν συμφωνεί στην εφαρμογή αυτού του Σχεδίου, το οποίο είναι αντίθετο με τα συμφέροντα της Κύπρου και ειδικότερα των Ελληνοκυπρίων, που αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνικού Έθνους.


2) Σκόπια:
Δεν θα πρέπει να έχει για μας καμμιά απολύτως σημασία το γεγονός ότι τα έχουν ήδη αναγνωρίσει με το όνομά τους πολλά κράτη δια διάφορους εμφανείς λόγους. Στην πραγματικότητα όσοι το κάνουν, αγνοούν ή και περιφρονούν την ιστορική αλήθεια. Άγνοια ασυγχώρητη, που οδηγεί στην ουσιαστική γελοιοποίησή τους. Το γεγονός και μόνο ότι έτσι θα νομίζουν ότι με την επιλογή τους αυτή θα συνυπάρχουν με τα τρισέγγονα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, θα αποτελεί γι' αυτούς αιτία χλευασμού και υποτίμησης της σοβαρότητάς τους. Και υποθέτουμε ότι είναι περιττό να επαναλάβουμε εδώ τα λόγια του ίδιου του πρώην Προέδρου των Σκοπίων κ. Γκλιγκόρωφ, ότι δηλαδή οι Σκοπιανοί είναι Σλαύοι , η εθνικότητά τους Σλαυική και η γλώσσα τους ένα μείγμα Σλαυικής και Βουλγαρικής διαλέκτου.

Εκείνο όμως που θα πρέπει να μας αφορά ως Έλληνες, είναι το γεγονός ότι ορισμένοι ηγέτες των Σκοπιανών αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν το όνομα «Μακεδονία», ανακηρύσσοντας τους εαυτούς τους ως μοναδικούς απογόνους-κληρονόμους της αρχαίας Μακεδονίας, του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου και με το εύρημα της «Μακεδονίας του Αιγαίου» να διεκδικούν χωρίς ντροπή τα εδάφη της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας από δύση σε ανατολή χαράζοντας σαν σύνορα στον νότο τις παρυφές του Ολύμπου! Φτάνουν στο σημείο μάλιστα να διατείνονται ότι η Θεσσαλονίκη, που την προορίζουν ως πρωτεύουσά τους, βρίσκεται σήμερα υπό ελληνική κατοχή!

Πρόκειται για ένα βλακώδες, αισχρό και προσβλητικό παραλήρημα, απέναντι στο οποίο το μόνο που ταιριάζει σ' έναν υπεύθυνο λαό και ένα υπεύθυνο κράτος είναι η απόλυτη περιφρόνησή. Που σημαίνει ότι δεν δεχόμαστε καμμιά σχέση και ακόμα πιο πολύ καμμιά συζήτηση μαζί τους. Είτε μόνοι μας είτε με τη μεσολάβηση του
ΟΗΕ όπως γίνεται σήμερα. Και το μόνο που οφείλουμε να πράξουμε είναι να δηλώσουμε καθαρά ότι εμείς δεν πρόκειται ποτέ να τους χαρίσουμε το όνομα «Μακεδονία» και ότι δεν θέλουμε να έχουμε καμμιά σχέση οικονομική και διπλωματική μαζί τους.

Κλείνουμε τα σύνορα. Και δεν καταδεχόμαστε ούτε να τους εμποδίσουμε να μπουν στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης, που τόσο πολύ επιθυμεί την παρουσία ανάμεσά τους των γνήσιων απογόνων του … Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ας τους χαίρονται λοιπόν, μιας και στην πραγματικότητα απολαμβάνουν την πλήρη εύνοια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που έχουν ήδη μεταβάλει μαζί με το Κόσοβο και τα μισά Σκόπια σε μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές τους βάσεις στον κόσμο. Με άλλα λόγια αποτελούν ήδη ένα στρατηγικής σημασίας προτεκτοράτο των ΗΠΑ και για τον λόγο αυτόν οι απειλές τους με στόχο τα εδάφη μας θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ' όψιν.

Μετά από όλα αυτά η συμμετοχή μας στις διαδικασίες που μας επιβάλλονται άνωθεν για δήθεν σύνθετες ονομασίες για όλες τις χρήσεις και πράσινα άλογα -γιατί αυτό που θα γίνει τελικά είναι να παραμείνει το όνομα «Μακεδονία»- αποτελεί απαράδεκτη υποχώρηση, που θίγει την σοβαρότητα και την αξιοπρέπειά μας. Πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά ότι.η στάση αυτή δεν ταιριάζει σε λαούς όπως ο δικός μας, που είχε το θάρρος να αντιταχθεί στους ισχυρούς σε δύσκολες και κρίσιμες περιόδους προστατεύοντας την ιστορία του, την τιμή και την υπερηφάνεια του.

3) Το τρίτο και σημαντικότερο εθνικό πρόβλημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει, είναι η αποκάλυψη και καταγγελία στον ελληνικό λαό των κύκλων, ομάδων και οργανώσεων που σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς επιδιώκουν την κατεδάφιση της ελληνικότητας.


Μεταξύ των διεθνών οργανώσεων πρωτεύοντα ρόλο έπαιξε το «Ίδρυμα Σόρος», που συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων των δυνάμεων που αποφάσισαν την διάλυση της Γιουγκοσλαυίας, τον πόλεμο στην Γεωργία και την αποσύνθεσή της, την υποταγή στη Δύση της Ουκρανίας και που σήμερα αναμοχλεύουν τους εθνικισμούς στην Αλβανία προετοιμάζοντας το όραμα για την Μεγάλη Αλβανία με τη δημιουργία του Κοσόβου και με στόχο την Ήπειρο (Τσαμουριά) αλλά και στα Σκόπια με την ενίσχυση της προβολής της «Μακεδονίας του Αιγαίου».

Όσον αφορά τη χώρα μας, με στόχο το χτύπημα της ελληνικότητας αποβλέπουν στην αποδιοργάνωση της συνοχής του ελληνικού έθνους ξεκινώντας από την παραμόρφωση ιδιαίτερα της σύγχρονης ιστορίας μας -πριν, κατά και μετά την επανάσταση του 1821- και την εξάλειψη του ελληνικού πολιτισμού, παραδοσιακού και σύγχρονου.


Ορισμένοι Έλληνες, ουσιαστικοί πράκτορες αυτών των ύποπτων διεθνών οργανώσεων εργάζονται εδώ και πολύ καιρό συστηματικά. Έχουν διεισδύσει μέσα στους πλέον σημαντικούς και ευπαθείς τομείς της κοινωνικής μας ζωής, όπως η Παιδεία, η εξωτερική πολιτική, τα ΜΜΕ, καθώς και στους κομματικούς χώρους έχοντας ήδη κατορθώσει να σταθεροποιήσουν ένα σημαντικό προγεφύρωμα με την οικονομική ενίσχυση των ξένων και στηριζόμενοι στην άγνοια των πολλών και στην αποσιώπηση εκ μέρους των οπορτουνιστών έχουν ήδη προξενήσει μεγάλες βλάβες στην παραδοσιακή συνοχή του λαού μας τουλάχιστον ως προς τις παραδοσιακές του αξίες, που τον έκαναν να είναι αυτός που είναι. Σε πείσμα όλων των δεινών που κατά καιρούς δοκιμάζουν την αντοχή του.

Επομένως η καλλιέργεια του πατριωτισμού αποτελεί σήμερα την μοναδική απάντηση, ώστε ο λαός μας να μπορέσει να αποκρούσει ενημερωμένος, ενωμένος και άγρυπνος αυτό το σατανικό σχέδιο ξεσκεπάζοντας και απομονώνοντας τους εχθρούς του, όποιοι και αν είναι και όπου κι αν βρίσκονται.

Αρκετά κοιμηθήκαμε έως τώρα. Καιρός να ξυπνήσουμε, να εγερθούμε, να εξεγερθούμε και ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε όπως αρμόζει τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν την ιστορία, τον πολιτισμό, το ήθος, τις παραδόσεις και τελικά την ακεραιότητά μας.

Απάντηση Αγίου Βασίλη

Προς: Ιωάννη Κκολό



Εντός των τειχών Λευκωσία, 2010




Αναφέρομαι στην επιστολή σας σχετικά με την επικείμενη επίσκεψη μου στην οικία σας με την ευκαιρία της πρωτοχρονιάς, και σας πληροφορώ τα ακόλουθα:


1. Οφείλω να εκφράσω τις ευχαριστίες μου που ακόμα και στην ομολογουμένως όχι και τόσο τρυφερή ηλικία σας, πιστεύετε ακόμα στην ύπαρξη μου. Οι διάφορες συκοφαντίες που διαδίδονται κατά καιρούς περί της μη ύπαρξης μου έχουν πλήξει σοβαρά τον κύκλο εργασιών του Βορείου Πόλου που περαιτέρω δυσχεραίνεται από την οικονομική κρίση.
Εν όψει των πιο πάνω, πληροφορείστε ότι το Διοικητικό Συμβούλιο του Βορείου Πόλου έχει διαφοροποιήσει και επεκτείνει σημαντικά τις προδιαγραφές φρονιμότητας ώστε να επωφελούνται ως δωρολήπτες εκ γενετής γαϊδούρια όπως και εσείς.


2. Στην επιστολή σας αναφέρετε ότι δεν επιθυμείτε πλέον τα σώβρακα «Απόλλων». Οφείλω να σας πληροφορήσω ότι με αυτά τα σώβρακα έχουν αντρωθεί πάρα πολλές γενεές ανδρών και τα μποξεράκια στα οποία αναφέρεστε αποτελούν εκφυλισμό από τα χρηστά ήθη και έθιμα. Επίσης, οι καρό κάλτσες έχουν επανέλθει στη μόδα, εφόσον τις λανσάρει ακόμα και οι Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Παρακαλώ όπως βρείτε σε περίοπτο τόπο τοποθετημένο, πακέτο με 12 σώβρακα «Απόλλων» όπου θα διαπιστώστε ότι χάρη σε σχετική διόρθωση που έγινε στο λογισμικό μας, είναι μεγέθους XXXL που ελπίζω να σας χωράει. Το δεύτερο πακέτο περιέχει 24 ζευγάρια καρό κάλτσες που ελπίζω να τις φοράτε με καμάρι όπως τον Πρόεδρο σας.


3. Αναφορικά με κάποια συμβάντα κατά τη διάρκεια της επίσκεψης μου στην οικία σας το βράδυ της παραμονής της πρωτοχρονιάς, παρατηρώ τα ακόλουθα:


 Παρά το γεγονός ότι μας υποδείξατε όπως μην καταναλώσουμε την κάβα σας, οφείλω να παρατηρήσω ότι αυτή είχε στο μεγαλύτερο μέρος της καταναλωθεί από το φρουρό που είχατε τοποθετήσει. Τον βρήκαμε σε κωματώδη κατάσταση και αναγκαστήκαμε να τον μεταφέρουμε σε ιδιωτική κλινική όπου διαπιστώθηκε ότι στα ποτά είχαν προστεθεί ικανές ποσότητες δισουλφιράμης (πράγμα για το οποίο δεν κρίνατε σκόπιμο να προειδοποιήσετε). Σε λίγες μέρες θα λάβετε το σχετικό τιμολόγιο από την κλινική εφόσον ο φρουρός σας πάρει εξιτήριο.


 Περαιτέρω, στην ίδια κλινική νοσηλεύεται και αριθμός νάνων οι οποίοι κατανάλωσαν μερικά από τα μπισκοτάκια που αφήσατε και που περιείχαν όπως διαπιστώθηκε, ποντικοφάρμακο και λανέϊτ. Οι εμετοί, οι λεκέδες από αίμα και ούρα για τα οποία παραπονεθήκατε στην επιστολή σας, οφείλονται φέτος, σε οξεία δηλητηρίαση των νάνων. Η συντεχνία τους έχει ήδη προειδοποιήσει με δυναμικές κινητοποιήσεις ώστε να τους δοθεί επίδομα για βαρέα και ανθυγιεινά που προσθέτει στη δυσχέρεια του Βορείου Πόλου Α.Ε. ελέω οικονομικής κρίσης.


 Φέτος, εμπνευσμένοι από το πνεύμα των ημερών εργοδοτήσαμε νάνους από τον εθνικοσοσιαλιστικό χώρο, όπου και αφθονούν, εξ ου και η διαφοροποίηση των συνθημάτων που αναγράφηκαν στους τοίχους σας όπως «ένας ξένος νάνος, ένας άνεργος ντόπιος νάνος». Ελπίζω να μην θορυβηθείτε και από την παρουσία σβαστίκων και άλλων συμβόλων που παραπέμπουν στις ιδεολογικές καταβολές αυτών των νάνων.


 Οφείλω να απολογηθώ για την καταστροφή του δένδρου σας και φέτος, η οποία οφείλεται στους βίαιους σπασμούς που υπέστησαν ορισμένοι νάνοι και που επίσης νοσηλεύονται με σοβαρά εγκαύματα. Ελπίζω να είστε σε θέση να βρείτε ηλεκτρολόγο αυτές τις μέρες για να προβεί σε ολική επανεγκατάσταση του ηλεκτρισμού στην οικία σας.


 Η τοποθέτηση αρκουδοπαγίδων στις κόκκινες κάλτσες είχε καταστροφικά αποτελέσματα για τον κύριο Ρούντολφ ο οποίος αποπειράθηκε και φέτος να τοποθετήσει περιττώματα σας αυτές. Η εγχείρηση στους όρχεις και η συρραφή του πρωκτικού σφικτήρα στις οποίες υποβλήθηκε, ήταν επιτυχείς και σε βάθος χρόνου αναμένεται πλήρης ανάρρωση.


 Αναφορικά με τη χρήση της τουαλέτας, φέτος λόγω πολύ επείγουσας και ανωτέρας βίας, δεν έγινε κατορθωτή η έγκαιρη μετάβαση σε αυτή εξ ου και η παρουσία μεγάλων ποσοτήτων σκατών στο σαλόνι, το διάδρομο, την κουζίνα και πέριξ της λεκάνης. Λόγω ανεπαρκούς ποσότητας χαρτιού υγείας, έγινε χρήση των πετσετών, των τοίχων καθώς και των σεντονιών, του μαξιλαριού και του κουίλτ σας για την καθαριότητα μας.


 Μαζί με τα τιμολόγια που μας αφήστε από πέρυσι, παρακαλώ όπως παραλάβετε και πληρώσετε τα τιμολόγια της κλινικής στην οποία έγινε αναφορά πιο πάνω.

 Λόγω των πιο πάνω γεγονότων δεν έγινε κατορθωτή η παραλαβή του δώρων των προηγούμενων χρόνων. Επίσης, λόγω της παρουσίας του κλιμακίου της ΥΚΑΝ αναγκαστήκαμε να κρύψουμε διάφορες ουσίες εντός του χώρου σας. Η ΥΚΑΝ έχει πληροφορηθεί για την παρουσία και ακριβή τοποθεσία αυτών των ουσιών και παρακαλώ όπως αναμένετε επίσκεψη τους σε σύντομο χρονικό διάστημα.


Σας εύχομαι καλή πρωτοχρονιά


Βασίλης, Άγιος
Βόρειος Πόλος Α.Ε.

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Άγιο Βασίλη,


Βόρειος Πόλος


Παρά τις επανειλημμένες υποδείξεις που μου γίνονται τακτικά από την τρυφερή ηλικία των εφτά ότι δεν υπάρχεις, έχω αδιάσειστες αποδείξεις περί του αντιθέτου από τα αποδεικτικά της παρουσίας σου στο ταπεινό μου σπίτι κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς που αδιάλειπτα περιλαμβάνει την εναπόθεση σε περίοπτους χώρους, αντικειμένων που θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως δώρα.

Ωστόσο, θα ήθελα για ακόμα μια φορά να αναφερθώ σε ορισμένα ατυχή και θλιβερά γεγονότα που συνιστούν διαρκή υποβάθμιση των υπηρεσιών που παρέχετε, ειδικότερα στον υποφαινόμενο και θα ήθελα να επαναλάβω τη βαθύτατη μου απογοήτευση για αυτά, με την ελπίδα ότι στο μέλλον οι υποδείξεις μου θα ληφθούν σοβαρά υπόψη.

Ειδικότερα,

1. Τα άσπρα σώβρακα «Απόλλων» μεγέθους small δεν φοριούνται πλέον από τον υποφαινόμενο ο οποίος εδώ και μερικά χρόνια προτιμά μποξεράκια σαφώς μεγαλύτερου μεγέθους που είναι πολύ λιγότερο περιοριστικά. Επίσης, έχει πάψει η χρήση καρό καλτσών. Συνεπώς παρακαλείστε για πολλοστή φορά όπως πάψετε να τα φέρνετε ως δώρα και επιτέλους φανείτε αντάξιος των περιστάσεων και προσκομίστε το δώρο για το οποίο σας έχω γράψει επανειλημμένα σε προγενέστερες μου επιστολές.

Οι διάφορες δικαιολογίες που κατά καιρούς προβάλλετε για φόρτο εργασίας, ανεπάρκεια προσωπικού, περίπλοκες γραφειοκρατικές διαδικασίες στο Βόρειο Πόλο και οψίμως, την οικονομική κρίση, δεν γίνονται αποδεκτές.

2. Παρακαλώ όπως φροντίσετε ιδιαίτερα τη διατήρηση της τάξης και καθαριότητας στο σαλόνι. Τα χειροποίητα και μη αποτσίγαρα, οι τζιβάνες, οι σύριγγες, οι εμετοί, τα προφυλακτικά, τα μισοφαγωμένα κουλουράκια και τα ψίχουλα που αφήνετε εσείς και οι βοηθοί σας στο πάτωμα συνιστούν μια αποκαρδιωτική εικόνα που μαζί με τους ύποπτους λεκέδες στους καναπέδες και τις κουρτίνες και τις σιχαμερές μυρωδιές, δεν περιποιούν τιμή σε εσάς και το έργο σας.

Ελπίζω φέτος να βρω το χριστουγεννιάτικο δέντρο σε όρθια θέση και ανέπαφο και όχι χάμω με σπασμένα στολίδια και καμένα λαμπιόνια.

Επίσης, θα ήθελα να αναφερθώ στο πρόσφατο φαινόμενο της αναγραφής διαφόρων συνθημάτων με μαύρο σπρέι στους τοίχους μου τα οποία περιλαμβάνουν αλυτρωτικές αναφορές όπως «ο Νότιος Πόλος μας ανήκει», «Πιγκουίνοι θα πεθάνετε, οι πολικές αρκούδες δεν ξεχνούν» έως και συνθήματα με αντιεξουσιαστικό περιεχόμενο όπως «οι μπάτσοι λιώνουν τους πάγους» και «νάνοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Παρακαλώ όπως δώσετε αυστηρές οδηγίες στους βοηθούς σας να τερματίσουν αυτή την πρακτική.

3. Παρακαλώ όπως φέτος αποφύγετε την ολική κατανάλωση των ακριβών κρασιών και των άλλων αλκοολούχων ποτών στην κάβα μου.

4. Έχω πληροφορίες ότι συγκεκριμένος υπάλληλος σας, κάποιος κ. Ρούντολφ με μακρόχρονη συνεργασία στον τομέα σας, είναι ο δράστης της εναπόθεσης περιττωμάτων και άλλων ακαθαρσιών στις κόκκινες κάλτσες που αφήνω στο σαλόνι μου. Το αηδιαστικό αυτό φαινόμενο συνεχίζεται εδώ και μερικά χρόνια και διερωτώμαι αν οι υπάλληλοι σας το θεωρούν αστείο ή γίνεται προσπάθεια εκ μέρους σας να μου δοθεί κάποιο μήνυμα. Εν πάση περιπτώσει, δεν θα γίνει ανεκτό φέτος.

5. Σε συνέχεια του προηγούμενου σημείου, γίνεται παράκληση όπως σε περίπτωση που χρησιμοποιήσετε τη τουαλέτα για φυσική σας ανάγκη, επιδείξετε ιδιαίτερη σπουδή στη διατήρηση της καθαριότητας και να τραβάτε το καζανάκι. Εφόσον θεωρώ ανατομικά αδύνατη την παραγωγή τόσο μεγάλων ποσοτήτων σκατού από νάνους, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι τη τουαλέτα την επισκεφθήκατε εσείς. Σας γίνεται τέλος υπόδειξη όπως χρησιμοποιείτε το χαρτί υγείας που είναι διαθέσιμο και όχι τη πετσέτα δίπλα στο νιπτήρα και τους τοίχους.

Προς αποτροπή των πιο πάνω αναφερθέντων, φέτος σας ενημερώνω ότι φέτος έχουν ληφθεί δραστικά μέτρα τα οποία καλείστε να λάβετε σοβαρά υπόψη:

1. Κατά τη διάρκεια των εορτών έχει τοποθετηθεί φρουρός. Πρόκειται για πρώην μέλος ειδικών δυνάμεων χώρας του πρώην ανατολικού μπλοκ οπλισμένου με κοντόκαννη καραμπίνα με φυσίγγια που περιέχουν χοντρό αλάτι. Σε περίπτωση παρεκτροπής οιουδήποτε από εσάς, ο ένοχος δεν θα μπορεί να καθίσει για πολύ καιρό.

2. Το δέντρο θα περιελιχθεί με ηλεκτροφόρο καλώδιο. Οποιαδήποτε απόπειρα εκ μέρους σας να παρέμβετε σε αυτό, θα προσδώσει στην ήδη ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα.

3. Στις μαύρες σακούλες θα βρείτε τα δώρα των προηγούμενων χρόνων (400 σώβρακα «Απόλλων» μεγέθους small και 800 ζευγάρια καρό κάλτσες). Παρακαλώ όπως τις παραλάβετε.

4. Καλείστε επίσης, όπως παραλάβετε τα τιμολόγια του μπογιατζή, του ηλεκτρολόγου, του υδραυλικού και του κτίστη που χρειάστηκαν πέρυσι για αποκατάσταση των ζημιών. Αναμένω σύντομη και πλήρη αποζημίωση προς αποφυγή πρόσθετων μέτρων.

5. Κλιμάκιο της ΥΚΑΝ θα προβεί σε έρευνες τόσο σε εσάς, τόσο και στους βοηθούς σας. Σας γίνεται σύσταση όπως αποφύγετε τη μεταφορά και κατοχή ουσιών που θα οδηγήσουν στη σύλληψη σας.

Προσβλέποντας στη συνεργασία σας, σας εύχομαι χαρούμενα Χριστούγεννα και ευτυχισμένο το νέο έτος.

Ι. Κκολός

Όλοι μαζί στην αντιφασιστική – αντιρατσιστική πορεία την Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ


Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται έξαρση ρατσιστικών και φασιστικών επιθέσεων εναντίον μεταναστών και νεαρών κυρίως στην εντός των τειχών Λευκωσία και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή της Φανερωμένης. Οι επιθέσεις αυτές δεν είναι άσχετες με την εμφάνιση και δράση νεοφασιστικών ομάδων τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο. Η διαδικασία επανένωσης του τόπου και η παγκόσμια οικονομική κρίση δημιουργούν συνθήκες που οι νεοφασιστικές ομάδες προσπαθούν να εκμεταλλευτούν, με στόχο την καλλιέργεια της ξενοφοβίας και την παρεμπόδιση της λύσης του Κυπριακού.

Στις 27 του Δεκέμβρη συγκεκριμένη νεοφασιστική ομάδα, το ΕΛΑΜ, διοργανώνει πορεία με σύνθημα “ένας ξένος εργάτης = ένας άνεργος”, το οποίο παραπέμπει άμεσα στο ναζιστικό σύνθημα “4 000 000 Εβραίοι ίσον 4 000 000 άνεργοι”, που άνοιξε το δρόμο στο Ολοκαύτωμα.

Η σύνδεσή τους με νεοναζιστικές ομάδες του εξωτερικού, όπως την ελληνική “Χρυσή Αυγή”, την ιταλική Forza Nuova και το γερμανικό, ακροδεξιό κόμμα NPD καθώς και με τις ξεκάθαρες αναφορές στην ΕΟΚΑ Β και στο δικτάτορα Μεταξά, με πορείες στρατιωτικού τύπου σε κεντρικούς δρόμους της Λευκωσίας κατά τη διάρκεια των οποίων επιτίθενται σε μετανάστες, δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο.

Θέλουν να δημιουργήσουν κοινωνική ένταση και να μας οδηγήσουν σε σκοτεινές εποχές του παρελθόντος, των οποίων οι μνήμες είναι ακόμα νωπές και οι συνέπειες τραγικές.

Καλούμε όλους τους ευαισθητοποιημένους και δημοκρατικούς πολίτες και φορείς, τις οργανώσεις νεολαίας, τα κόμματα και τις συντεχνίες, να αντισταθούν δυναμικά και έμπρακτα σ' αυτή την απειλή.

Στην Κύπρο, αλλά και σ' ολόκληρο τον κόσμο, έχουμε βιώσει το φασισμό και τις συνέπειές του. Η κοινωνία δεν πρέπει να τους αφήσει να δράσουν ανενόχλητοι για ακόμη μια φορά. Αυτή τη φορά θα πρέπει να μας βρουν μπροστά τους. Κανένα δημοκρατικό δικαίωμα σ' αυτούς που θέλουν να καταργήσουν τη δημοκρατία.

Καμία ανοχή στους εχθρούς της ελευθερίας! Καμία ανοχή στο φασισμό!

Όλοι μαζί στην αντιφασιστική – αντιρατσιστική πορεία την Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009 και ώρα 15.30 στην Πλατεία Ελευθερίας.


Αντιφασιστική Πρωτοβουλία

Εθνικός Ύμνος… Πόσο κοινή είναι τελικά η λογική;

Από τον καιρό που ξεκίνησα να καταλαβαίνω απλοϊκές πολιτικές έννοιες σε ηλικία 8-10 χρόνων, μου δημιουργήθηκε η εξής απορία. Γιατί ενώ ονομαζόμαστε Κυπριακή Δημοκρατία με μοναδική σημαία ‘κλέψαμε’ τον ύμνο μιας άλλης χώρας;


Μεγαλώνοντας μου απαντήθηκε μερικώς η απορία καταλαβαίνοντας τι σημαίνει εθνικισμός και ‘μεγάλη ιδέα’ αλλά εξακολουθεί να με βασανίζει το ερώτημα γιατί ενώ είναι παγκόσμια τακτική ο ύμνος (επίτηδες δεν τον αποκαλώ εθνικό) να αποτελεί σύμβολο παρουσίας ενός κράτους στο διεθνές γίγνεσθαι εμείς (οι Ε/Κ) αποφασίσαμε ενώ είχαμε κράτος ‘Διεθνώς αναγνωρισμένο’ να παρουσιαζόμαστε ως Ελληνικός δορυφόρος!

Σε ένα γεωγραφικό χώρο που ο πληθυσμός αποτελείται από διαφορετικές εθνοτικές ομάδες με ιστορικό συγκρούσεων όπως η Κύπρος είναι τουλάχιστον ατυχές να γίνεται χρήση από τη μία κοινότητα ενός συμβόλου άλλου κράτους που γράφτηκε για τον αγώνα εναντίον του εχθρού ο οποίος όμως εχθρός είναι η εθνική καταβολή της έταιρης κοινότητας . Κατά τη γνώμη μου ένα τέτοιο σύμβολο πρέπει να είναι συνεκτικό και ενοποιητικό.

Υπάρχουν ανά το παγκόσμιο παραδείγματα χωρών όπου χρησιμοποιούνται διάφοροι ύμνοι σε τοπικό επίπεδο αλλά ο επίσημος είναι μόνο ένας, όπως για παράδειγμα το Ηνωμένο Βασίλειο. Χαρακτηριστικά επίσης η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ενώ αποτελείται από 16 κρατίδια με δικές τους κυβερνήσεις, σύμβολα (σημαία, εθνόσημο) κάποια και με δικό τους εθνικό ύμνο π.χ. Βαυαρία έχουν ένα και μόνο ύμνο για τη διεθνή τους εκπροσώπηση.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η περίπτωση της Ελβετίας όπου υπάρχει ένας μόνο εθνικός ύμνος που όμως ανακρούεται σε οποιαδήποτε από τις πέντε γλώσσες που χρησιμοποιούνται στη χώρα.

Στο Βέλγιο για παράδειγμα που συναντούμε πολίτες με Γαλλική και Ολλανδική καταβολή δεν υιοθετηθήκαν οι αντίστοιχοι ύμνοι των εθνών αλλά ο Βελγικός που συναντάται σε φλαμανδική και γαλλική εκδοχή.

Είναι επίσης σημαντικό να αναφέρουμε ότι χώρες με ίδια ή παρόμοια κουλτούρα και εθνική καταβολή αλλά με διαφορετική κρατική υπόσταση έχουν διαφορετικό εθνικό ύμνο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι χώρες με Ισπανική και Αραβική κουλτούρα και ιστορία που έχουν όλες διαφορετικό ύμνο και όχι ένα κοινό!
Έχω την άποψη ότι οι εθνικοί ύμνοι λανθασμένα ονομάζονται έτσι αφού στην ουσία πρόκειται για κρατικούς. Καλά θα ήταν κατά τη συζήτηση του θέματος στην Κύπρο να λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν τα παραδείγματα ανά το παγκόσμιο.

Ας πάμε τώρα στον βιασμό της λογικής που επεκράτησε στη μακαρία μας νήσο.

Στο σύνταγμα του 60’ δεν περιέχεται απολύτως τίποτα για την υπόθεση ύμνος αλλά με βάση την λογική της χρήσης των σημαιών που αναπτύσσετε στο άρθρο 4 η κάθε κοινότητα φαίνεται να χρησιμοποιούσε τον ‘εθνικό’ ύμνο της ‘μητέρας’ πατρίδας σε γιορτές και άλλες εκδηλώσεις.

Κατά τα πρώτα δύο χρόνια της Κυπριακής Δημοκρατίας μάλλον δεν υπήρχε ύμνος, από κάποιες όμως αναφορές πληροφορούμαστε ότι συμφωνήθηκε η ανάκρουση σε επίσημες εκδηλώσεις ενός κομματιού κλασσικής μουσικής του Handel και εγκαταλείφθηκε το 1966 μετά την αποχώρηση των Τ/Κ από την κυβέρνηση.

Κάποιες άλλες αναφορές μιλάνε για ανάθεση από τον πρόεδρο Μακάριο στο Σόλωνα Μιχαηλίδη της δημιουργίας του εθνικού ύμνου ο οποίος όμως χρησιμοποιήθηκε μόνο κατά την επίσκεψη του προέδρου στην Τουρκία.

Οι παραπάνω αναφορές δεικνύουν τη βλακώδη συμπεριφορά και την κάλπικη θέληση των δύο κοινοτήτων να λειτουργήσει η συμφωνία.

Το θέμα ανακινήθηκε και επί Βασιλείου από τον ίδιο τον πρόεδρο σε κάποια συνέντευξη του αλλά δέχτηκε δριμύτατη κριτική από όλους πλην του ΑΚΕΛ με αποτέλεσμα να ενταφιαστεί.

Κατά τις συζητήσεις για το σχέδιο Ανάν προκηρύχθηκε διαγωνισμός και ανατέθηκε σε τριμελή ομάδα η δημιουργία του αλλά πέραν της απόρριψης του σχεδίου Ανάν, οι υποστηρικτές μιας τέτοιας ιδέας θεωρήθηκαν και πάλι προδότες.

Δεν καταλαβαίνω πώς και γιατί για 50 τώρα χρόνια αντιμετωπίσαμε το θέμα ύμνος λες και δεν υπήρξαμε ποτέ κράτος χωρίς ποτέ να σεβαστούμε την Κυπριακή Δημοκρατία, ελπίζω σήμερα και με αφορμή την ειλικρινή προσπάθεια λύσης του προβλήματος να μάθαμε από τα λάθη μας και να έχουμε ένα ύμνο για τον οποίο θα είμαστε περήφανοι και επιτέλους ΕΝΩΜΕΝΟΙ.



Μιχάλης Γ. Ολύμπιος.

Για περιοδικό ΡΕΥΜΑ
σελ. 88

Φέρτε μου ποτήρια και σπάστε το γυαλί...

Γραμμένο από τον καλό μου φίλο Κυριάκο (Κούλλη)

Να μπορούσα στα σύννεφα την ψυχή μου να ανέβαζα.

Φέρτε μου ποτήρια και σπάστε το γυαλί.

Το ουίσκι και οι σκέψεις μου, που δεν με αφήνουν να κοιμηθώ, δικαιολογούν αυτά που παραθέτω.

Δεν θα σας πω για την κυπριακή «κοινωνία» η για εμένα που δεν μπορώ να ακούσω τα τραγούδια μου πάρα μόνο στα μπουρδέλα, στα αρχ!@#$ μου.

Με όλο το θάρρος…

Λες και πρέπει να είναι κανείς τρελός για να εκφράζει τέτοιες απόψεις.

Λοιπόν

Έτσι ρε μάγκες μπράβο με τα μπλουζάκια, τις τσάντες, τα αυτοκίνητα, τα κινητά και όλα τα έχω άρα υπάρχω.

Για μεταφερθείτε 100 χλμ πάρα πάνω, πάρα κάτω, δεξιά. Αριστερά (όχι εδώ έχει θάλασσά). Λοιπόν στα 100 – 150 χλμ παραπάνω έχει ένα Τούρκο, τον Οσμάν, κάνει ακριβώς την ίδια δουλεία με εσένα κ παίρνει το ένα τρίτο από εσένα. Στα δεξιά είναι στη Συρία (100 χμλ δυτικά) ο χασάν (πες ότι τον λένε Γιώργο) δουλεύει (φκαινει ο κώλος του στη δουλειά) 12 ώρες την ημέρα και παίρνει 2 ευρώ την ώρα. Στην Αίγυπτο (150 χλμ Νότια, με το αυτοκίνητο αν υπήρχε δρόμος μιάμιση ώρα) ο Ομάρ έχει την μάνα του άρρωστη και δεν τα βγάζει πέρα με τον μισθό της πείνας ….

Και τραγουδάει ο Χασάν, στη γλώσσα του, «βρέχει στη φτωχογειτονιά»

Και να σε πάω κ πιο μακριά στις Φιλιππίνες (ναι και εκεί ζουν άνθρωποι, όχι ζώα) 4000 χλμ ανατολικά.

Η Μαρία δεν μπορεί να ζήσει (να ταΐσει και να ντύσει τα 3 της παιδιά) με 30 ευρώ τον μήνα που είναι ο μισθός της δασκάλας εκεί και αποφασίζει να πάει να γίνει υπηρέτρια σε κάποια χώρα, που για κάποιο περίεργο λόγω την δουλειά αυτή την πληρώνουν με 280 Ευρώ τον μήνα.

Ναι ξέρω ότι με κάποιο τρόπο δικαιολογείς τον μισθό (ενός μήνα) της δασκάλας σε ένα μπλουζάκι μάρκας, ή την τσάντα την γαμάτη με τον μισθό ενός έτους. Δικαιολογείς και το γαμημένο το αυτοκίνητο μάρκας που σε πάει από το σημείο Α στο σημείο Β (όπως κάθε αυτοκίνητο) το οποίο ισοδυναμεί με δέκα σπίτια για ΔΕΚΑ οικογένειες και ένα αυτοκίνητο που σε πάει από το σημείο Α στο σημείο Β.

Αυτό που αναρωτιέμαι είναι τι χαρά σου δίνει αυτό το κομμάτι ρούχο, αυτό το ντιζαινάτο κομμάτι δέρμα, αυτά τα γαμημένα παλιοσίδερα τα οποία σε πάνε πάνε από το σημείο Α στο σημείο Β;

Και πόσο καιρό διαρκεί αυτή η χαρά;

(Γιατί εγώ δεν την νιώθω αυτή την ευτυχία;)

Χαίρομαι πολύ που ο πατέρας μου είναι ο μοναδικός Κύπριος, που γνωρίζω ο οποίος κατάλαβε ότι ένα καλό αυτοκίνητο δεν αξίζει όσο ένα μέτριο αυτοκίνητο και ένα σπίτι για μια οικογένεια.

Και ας μην είναι η δικία του.

Αυτά.

Συγγνώμη Χασάν, Οσμάν, Μαρία.

Να σου δώσω μια να σπάσεις αχ ρε κόσμε γυάλινε.

…Αστέ με εμένα στα σύννεφα σε ένα παλιό βενζινάδικο.

... και τη Σούτσου, «Δημοκρατικού Συναγερμού»

Στήλες - ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ


... και τη Σούτσου, «Δημοκρατικού Συναγερμού»

*Δεν ξέρουμε πώς το βρίσκετε εσείς, εμείς πάντως το θεωρούμε α-πα-ρά-δε-κτο. Μιλάμε φυσικά για την κατ' αρχήν απόφαση του Δήμου Στροβόλου να μετονομάσει τη Λεωφόρο Αθαλάσσας σε Τάσσου Παπαδόπουλου. Δεν είναι τουλάχιστον εξωφρενικό ένας ηγέτης αυτών των διαστάσεων να χωρέσει σε μια τόση δα λεωφόρο; Σας ξαφνιάζουμε; Κάποτε, οφείλουμε όλοι μας να κάνουμε υπερβάσεις. Έτσι, το «Κατά Βαρβάρων», κάνοντας σήμερα τη δική του υπέρβαση, θα προχωρήσει σε μία, τολμηρή πιστεύουμε, αντιπρόταση η οποία ταιριάζει στην περίσταση: Προτείνουμε λοιπόν να μετονομαστεί όχι μια... κοινή λεωφόρος αλλά ολόκληρη η Πράσινη Γραμμή (τι πάει να πει «Πράσινη Γραμμή» άλλωστε;) σε Γραμμή Τάσσου Παπαδόπουλου. Ολόκληρη. Από τον Λιμνίτη μέχρι τη Δερύνεια. Για να βλέπουν και οι επόμενες γενιές τα κατορθώματά του και, κυρίως, το ποιος κατάφερε να την αφήσει εκεί. Διότι εκεί θα μείνει, δυστυχώς.

*Καλά, στην Κύπρο οι λέξεις έχουν χάσει προ πολλού τη σημασία τους μέσα στη γενική ανυπαρξία συναίσθησης του μέτρου. Αλλά ακούγοντας τους υπέρμαχους αυτής της νέας φοβερής ιδέας να μιλούν για τον «ιστορικό ηγέτη» μας και την... αρμόζουσα λεωφόρο η οποία, λέει, θα πρέπει να είναι ανάλογη του μεγέθους του (ωσάν να είναι με το... μάκρος που μετριούνται οι ηγέτες, ήμαρτον πλάστη μου!), απορήσαμε. Όχι για τις ανοησίες μερικών, αυτές είναι αναμενόμενες. Απορήσαμε για το ποιος και το πώς αποφασίζει πότε ένας πρώην Πρόεδρος ονομάζεται «ιστορικός ηγέτης» έτσι απλά και διά συνοπτικών διαδικασιών. Διότι, για τους οπαδούς του, αναμφιβόλως ο Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν ιστορικός ηγέτης. Για μερικούς εξ αυτών ήταν ο πλέον ιστορικός ηγέτης που είχαμε ποτέ. Για το λαό όμως; Ο λαός κλήθηκε να κρίνει την... ιστορικότητά του και δεν τον έστειλε καν στο β' γύρο όταν εκείνος και το επιτελείο του, πλασάροντας ακριβώς τα περί... ιστορικού ηγέτη και του ενός και μόνο που θα μπορούσε να μας οδηγήσει (ιμίσιη μου), ζήτησαν την επανεκλογή του. Και έφαγαν πόρτα. Ο ίδιος λαός δε, ένα χρόνο μετά, αγνόησε τις κακόγουστες και μακάβριες εκκλήσεις του περίγυρού του να μετατρέψει σε πολιτικό συλλαλητήριο, πρώτα την κηδεία του και μετά το πρώτο μνημόσυνό του.

*Τώρα, εάν ο ΔΗΣΥ ο οποίος στήριξε τη νέα επινόηση του περίγυρού του (αντί τουλάχιστον να απόσχει όπως η ΕΔΕΚ ή να αντιταχθεί σΆ αυτήν όπως το ΑΚΕΛ), εάν ο ΔΗΣΥ λοιπόν θέλει μέσω του μνήματος του Τάσσου να κάνει τράμπες με το ΔΗΚΟ ενόψει του πιθανολογούμενου ναυαγίου στο Κυπριακό και της επίσης πιθανολογούμενης συνεργασίας τους, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα. Αλλά όσα καθόλου μα καθόλου κολακευτικά κι αν μπορεί να πει κανείς για αυτή την, στα όρια του ελεεινού κίνηση της ηγεσίας του ΔΗΣΥ, το ότι μέσω αυτής της τράμπας αποδεικνύεται ο ρόλος του Τάσσου ως «ιστορικού ηγέτη», σίγουρα δεν μπορεί να το πει κανείς. Κι όταν λέμε πως αυτή η κίνηση του ΔΗΣΥ είναι στα όρια του ελεεινού, εννοούμε πως η Πινδάρου (ειδικά) θα πρέπει πρώτα να αποφασίσει ποια άποψη έχει επιτέλους, εάν έχει, επί του ζητήματος. Και να την πει.

*Να θυμηθεί, κοντολογίς, το τι έσουρνε στον Τάσσο Παπαδόπουλο (και ορθότατα τα έσουρνε, λέμε εμείς) από το 2004 μέχρι και τις εκλογές του 2008 (ειδικά πριν από αυτές!). Να ξανασκεφτεί τα όσα έλεγε λ.χ. για το πώς ο Τάσσος Παπαδόπουλος δίχασε το λαό (και τον δίχασε), πώς απομόνωσε την Κύπρο διεθνώς (και την απομόνωσε), πώς αποτελμάτωσε το Κυπριακό (και το αποτελμάτωσε ενόψει της «δεύτερης καλύτερης λύσης», της διχοτόμησης), πώς αποενοχοποίησε την Τουρκία (και την αποενοχοποίησε υπογράφοντας, ευρισκόμενος σε αδιέξοδο μετά το ναυάγιο των... ναπολεόντειων σχεδιασμών του, το θλιβερό συμπέρασμα της ΕΕ το οποίο χαιρέτιζε «τον εποικοδομητικό ρόλο της 'Αγκυρας στο Κυπριακό»!) και όλα τα άλλα τα οποία του καταλόγιζε. Και εάν, αφού τα σκεφτεί όλα αυτά αποφασίσει ότι έκανε λάθος, τότε ο ΔΗΣΥ να βγει με τόλμη, να τα αποσύρει ένα προς ένα και να ζητήσει συγγνώμη από το λαό, αναλαμβάνοντας και το πολιτικό κόστος. Και τότε, άμα θέλει, να μετονομάσει και την Πινδάρου σε Τάσσου Παπαδόπουλου. Ουδέν πρόβλημα. Να κάνει ένορκο δήλωση ο Αναστασιάδης και να γίνει Νίκος Παπαδόπουλος και ο Φούλης, Τάσσος Νεοφύτου (αυτόν ειδικά καθόλου δεν θα τον χαλούσε, ξέρουμε τι σας λέμε). Έτσι απλά όμως δεν γίνεται το πράγμα.

*Όσο για το ευρύτερο ζήτημα της ανακήρυξης του Τάσσου σε «ιστορικό ηγέτη», πέρα από τα πιο πάνω τα οποία δείχνουν το πόσο... ιστορικές ήταν οι μέρες της προεδρίας του και πόση ήταν η ηγετική του διορατικότητα, αξίζει κανείς να προσθέσει κι άλλα πολλά: Tο φοβερό κατόρθωμά του, την αποδοχή της επιδιαιτησίας για την οποία είπε και mea culpa. Επίσης, την επιστολή - μπλόφα του στον γ.γ. του ΟΗΕ με την οποία ξεκίνησε η περιπέτεια του 2004, τους χειρισμούς του στο Μπούργκενστοκ (ειδικά για την Καρπασία), την αποδοχή 45.000 εποίκων (μόλις 5.000 λιγότερων από εκείνων του «προδότη» Χριστόφια) και την... τρικυμιώδη γενικώς σχέση του με την αλήθεια (από τον «καθηγητή» του Σόλωνα Μιχαηλίδη που δεν τον γνώρισε ποτέ, έως τον Μακάριο που του έλεγε - κατά τον Τάσσο και μόνο - πόσο ζήλευε την εξυπνάδα του, έως τον πρωθυπουργό της Σουηδίας που δήθεν του είχε αδειάσει τον ίδιο τον ΥΠΕΞ του, τον γ.γ. του ΟΗΕ που τον διέψευσε για τα περί προτάσεων που υπέβαλε όταν είχε βουλιάξει το Κυπριακό και τόσα, μα τόσα άλλα).

*Σίγουρα, ο Τάσσος Παπαδόπουλος αγαπούσε την πατρίδα του. Αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς μας. Ο ανάποδος χαρακτήρας του όμως, το γινάτι του, η αλαζονεία του, η έλλειψη φαντασίας και ευελιξίας που χαρακτήριζε την πολιτική του σκέψη και, κυρίως, η αδυναμία του να αποδεχθεί την όποια άλλη προσέγγιση στα πράγματα πέραν της δικής του και να σεβαστεί στοιχειωδώς το γεγονός πως όποιος διαφωνεί μαζί του δεν είναι λιγότερο πατριώτης ή ακόμη χειρότερα... μειοδότης, άφησε ένα πικρό και άκρως διχαστικό κληροδότημα στον τόπο.

*Ο Τάσσος έχει πεθάνει πια. Σεβόμαστε τη μνήμη του αλλά τον κρίνουμε και θα τον κρίνουμε όπως και κάθε νεκρό δημόσιο πρόσωπο. Έτσι πρέπει. Όποιος θέλει να μην κρίνεται μετά θάνατον κάθεται σπίτι του και πεθαίνει ανώνυμος. Σεβόμαστε τη μνήμη του, το ξαναλέμε, αλλά ακόμη περισσότερο επιβάλλεται να σεβόμαστε τη δική μας μνήμη. Με την απλούστερη έννοια του όρου. Και τη νοημοσύνη μας. Τις οποίες, αμφότερες, κ. Αναστασιάδη, κ. Νεοφύτου και λοιποί της Πινδάρου, δεν σας δώσαμε το δικαίωμα να τις απαυτώνετε ώστε να κάνετε τα όποια πολιτικά σας παίγνια. Αν τολμάτε, είπαμε, βγείτε και πείτε mea culpa. Και μετά κάντε ό,τι γουστάρετε. Τολμάτε;


Κωδικός άρθρου: 898483

ΠΟΛΙΤΗΣ - 25/09/2009, Σελίδα: 13

Μάσκαν εν έχω να φορώ, στο καρναβάλλιν του μίσους…

Εδώ τζιαι έναν θκυό μήνες προετοιμάζεται το που την εκκλησσιάν το ΔΗΚΟ την ΕΔΕΚ το ΕΥΡΩΚΟ κάτι πελλοσυναγερμικούς τους Οικολόγους τους αυλικούς τους τζιαι τα εκτελεστικά τους αποβράσματα το καρναβάλλιν του μίσους.
Μισθώνουν εφημερίδες τζιαι πλασάρουν μας την πρότασην τους για το ορθό ΝΑΙ ‘κεκαλυμμένο ΟΧΙ’ διοχετέφκουν στες τηλεοράσεις , τες εφημερίδες, τα blogs τζιαι τες ιστοσελίδες ψεύτικα στοιχεία, στημένες ανταποκρίσεις (α ρε συνονόματε δημοσιογραφίσκε) για να ξανά χτίσουν το μίσος τον φανατισμό την μισαλλοδοξία.
Εν μες την κυβέρνηση τζιαι μέρα νύχταν φτήννουν τον πρόεδρο, χαλούν ότι δοκιμάσει να χτίσει τζιαι τούτος ανέχεται τους.
Προβοκάρουν την όποιαν προσπάθειαν επαφής, βάλλουν εγκάθετους στες λίστες για το προσκύνημα στον Άη Μάμαν, μετά φκαίνουν τζιαι καταγγέλλουν την κακή πρόθεση της άλλης πλευράς, κατηγορούν τον πρόεδρο, την κυβέρνηση τζιαι τον Αναστασιάδην τζιαι δια του Αρχιεπισκόπου λαλούν μας ότι οι Τούρτζοι εννάν πάντα Τούρτζοι. Ε τζιαι γιώ λαλώ ότι οι μαλάκες εννάν πάντα μαλάκες.
Το πελλόν το παρανοϊκόν της υπόθεσης εν ότι ο Χριστόφκιας το βιώνει καθημερινά, χαδεύκει τους που πάνω. Να φκαίννει ο Κάρογιαν να του λαλεί στο συνέδριο των αποδήμων ότι λλίον πολλά έκαμεν τα θάλασσα τζιαι τούτος αντί να τους ασσιχτιρίσει (με τρόπον όμως) να τον καλεί μαζί με το Αντρούιν να τα βρουσιν.
Μα γαμώ την κκελλέ μου πκιον ε στραός ο γιαλός όξα εν εγιώ που σταβά αρμενίζω;
Να κάμνει εκπομπήν η Ειρηνούλλα του ΡΙΚ με πέντε ακαδημαϊκούς (οι θκυό Τ/Κ πκιο Κυπραίοι που μας), να φκαίνει μια κραυγή απόγνωσης για επανένωση γιατί με τον εποικισμό σε πέντε δέκα χρόνια εννά Τουρτζιέψουν που τους έποικους τέλια τα κατεχόμενα τζιαι οι μαννοκύκκιροι οι ζοππόβορτοι Κυπραίοι να απαντούν κατά 31% ότι εν θέλουν να ακούουν καν την Τ/Κ άποψη που την τηλεόρασην.
Σε τούτην την μαυρογέριμην την χώραν γριάζεται ένα μεγάλον αληθινό συγνώμην για να πάμεν παρακάτω. Εν τω μεταξύν το συγνώμην για ναν αληθινόν ένι γριάζεται ούτε σωστή προετοιμασίαν ούτε σωστόν περιεχόμενον ούτε να το ζητήσει πρώτα ο άλλος – θέλει μόνον καθαρήν καρκιάν.
Εγιώ πάντως ζητώ σας συγνώμην αρφούθκια μου Κυπραίοι που συντιχάνεται Τούρτζικα για ότι σας εκάμαμεν τζιαι είμαι έτοιμος να τραβήσω σε πολλά πράματα πίσω για να νώσεται τζιαι ασφαλείς τζιαι ισότιμοι.
Ελπίζω μόνον ο Χριστόφκιας τζιαι ο Τταλάτ να κλείσουν τα φκία τους σε τούτους ούλλους τους Καρακιόζιες που θέλουν το μίσος τζιαι δουλεύκουν για τον διαχωρισμόν τζιαι να δουλέψουν όσον τους παίρνει για να ενώσουν τον τόπο μας.
Όσον πάντως τζι’ αν εγύρεψα, εν εκατάφερα να έβρω μάσκαν για να γινώ αρεστός σε κανέναν τους.
Εγιώ θέλω να ντυθώ πεζουνούιν στο καρναβάλλιν της αγάπης τζιαι της χαράς.

Μιχαήλης Ολύμπιος του Κόκου.

Καταιγισμός ιδεών (Brain Storming) - Και ο Θεός να βάλει το χέρι του

Όσοι ασχολούντε σοβαρά με την διαχείρηση και χρειάζεται να παίρνουν αποφάσεις σίγουρα θα έχουν ακούσει για τον καταιγισμό ιδεών.
Είναι μια μέθοδος αναζήτησης λύσεων σε προβλήματα, είτε έξυπνων ιδεών για ανάπτυξη.
Οι επικεφαλείς της προσπάθειας μαζεύονται γύρω απο ένα τραπέζι και με την παρουσία και σχετικών αλλά, κι’ αυτό γίνεται συνειδητά, και άσχετων ανθρώπων αρχίζουν να ρίχνουν πολλές ιδέες (καταιγισμός) στο τραπέζι. Ενθαρρύνονται κατά προτεραιότητα να ρίξουν ιδέες οι άσχετοι. Είναι δηλαδή μιά προσπάθεια ενθάρυνσης της συλλογικής σοφίας, χωρίς αποκλισμούς, για να επιληθούν δύσκολα προβλήματα και να επινοηθούν έξυπνες λύσεις. Στην ιστορία του Management αναφέρονται παραδείγματα επαναστατικών λύσεων που προτάθηκαν απο τους λεγόμενους άσχετους. Το πιό χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η χάρτινη συσκευασία για το γάλα και τα υγρά ποτά.
Αφορμή για το παρόν έδωσε η προσπάθεια της αγαπητής Ελένης Βρετού στο πρωινό δρομολόγιο του ΡΙΚ στις 10/ 9/ 2009 να αποσπάσει δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου επίσης αγαπητού Στέφανου Στεφάνου κατα πόσον η πλευρά μας επιθυμεί την κατάθεση ιδεών απο τα Ηνωμένα Έθνη και άλλους στις συνομιλίες κορυφής. Η ερώτηση είναι πάντα επίκαιρη αλλά έγινε με αφορμή δήλωση του προέδρου του ΔΗΣΥ ότι θα μπορούσαν οι ηγέτες να εξετάσουν και άλλες ιδέες, σαν τροφή σκέψης, στις συνομιλίες που θα κατέθεταν τα ΗΕ και η Ε.Ε. Ο Ν. Αναστασιάδης τόνισε πως τις αποφάσεις σε κάθε περίπτωση θα παίρνουν οι ηγέτες.
Στην ερώτηση λοιπόν της Ελένης Βρετού απάντησε ο Στέφανος Στεφάνου πως δέν επιθυμούμε κατάθεση ιδεών απο άλλους. Θα έγραφα πολλά για την πνευματική πολιτική μας αναπηρεία, αλλά θα κλέισω με μια ευχή. Ο Θεός να βάλει το χέρι του. Εκτός βεβαίως αν κι’ αυτό θεωρείται ξένος δάκτυλος και παρέμβαση τρίτων και σάν τέτοια είναι ανεπιθύμητη.


Γεώργιος Μ. Ολύμπιος

Cypriot mixed wedding defies ethnic division

Cypriot mixed wedding defies ethnic division

By MENELAOS HADJICOSTIS (AP)

NICOSIA, Cyprus — From opposite sides of their divided island, Georgia Chappa and Murat Kanatli made it their mission to break down the ethnic hatreds by bringing rivals together.
Their biggest success so far is themselves. They got married Friday.
It wasn't easy. The parents objected at first, and there were menacing responses from nationalists on both sides — against Kanatli in the Turkish Cypriot north, and Chappa in the Greek Cypriot south.
Mixed marriages are extremely rare in Cyprus, but "We are both people who dare to do things," says Chappa.
The Mediterranean island, which considers itself the birthplace of Aphrodite, the Greek goddess of love, has known little peace in modern times. A guerrilla war for independence from Britain was followed by a Turkish invasion in 1974 to reverse a coup by nationalists seeking union with Greece. The fighting ended with an island-wide 180-kilometer (112-mile) barricade dividing Cyprus into an internationally recognized southern sector and a breakaway Turkish republic in the north.
Nicosia, the capital, was also cut in two, and like the other 800,000 Greek Cypriots and 200,000 Turkish Cypriots, Chappa and Kanatli grew up in total isolation from each other, on an island less than half the size of New Jersey (a third the size of Belgium).
Change came in 2003, when Turkish Cypriot authorities opened four checkpoints to allow movement between the two sides. One of those who came across was Kanatli. He met Chappa at an inter-communal gathering in Nicosia the following year.
They quickly discovered they had a common interest — breaking down barriers. Chappa, 38, a clinical dietitian, is involved with a women's group, Hands Across the Divide. Kanatli, 36, leads the New Cyprus Party, a small leftist group that preaches rapprochement.
Romance followed, and so did trouble.
At first they kept their families in the dark, and when they finally let out the secret, there were misgivings. "Both sets of parents I guess, they tried not to meet, or to get to know, find out about the person their child was going out with because it was easier to keep to ... the stereotype," said Chappa, a lively and cheerful woman who did most of the talking during an interview with the couple.
But things gradually eased up. "The last family meetings for both parents, it's more relaxed," says Kanatli. "They get it as a relationship between one girl and one boy...we've come to that stage."
A couple of years ago, Chappa said, she had eggs thrown at her car as she and Kanatli were driving in Nicosia. Kanatli says his outspoken peace advocacy draws taunts from extremists in his community. They call him a "Turkish-speaking Greek Cypriot." About a year before he met Chappa he was beaten up while filming an extremist rally.
Chappa said a typical reaction from Greek Cypriots who heard about their engagement was "Have we run out of men?"
Meanwhile, talks between the two sides about reunification have achieved little, and a U.N.-brokered peace deal in 2004 was shelved after 65 percent of the north voted for reunification, but 76 percent of the north voted no in separate referendums.
Chappa and Kanatli haven't given up. They spend most of their time quietly working for peace and reconciliation. Neutral ground comes naturally to them. Neither speaks the other's language but both are taking lessons, and meanwhile they communicate in English — a legacy of British rule. Kanatli was born Muslim but calls himself an atheist. Chappa is Greek Orthodox Christian.
They plan to live on the southern side, because of Chappa's job, but also spend time in the north.
They were married Friday, but not in Cyprus. "We chose not to get married on a divided island," Chappa says. Instead they tied the knot on another island, Samos, just off the Turkish coast. It was easier for their families to get there than to travel to a Cyprus venue.
They were married in a civil ceremony in the Greek island's town hall by Mayor Philipos Petrouskos, watched by relatives from both families, some in tears. The mayor had to start earlier than planned because he was busy organizing a festival of Greek-Turkish friendship.
He said he was "very moved" that Chappa and Kanatli had chosen his island for their marriage, and hoped they would "go on in life in unity." Then everyone headed to the tavern to celebrate to bouzouki music.
Before heading to Samos, Chappa said she knew of two mixed couples who broke up under family pressure, but believed such unions will become commonplace.
She remembers when the barrier opened in 2003 and Greek Cypriots watched the northerners pour in. "Everybody was pointing and saying, `Look! Turkish Cypriots shopping in the supermarket!' Now it's normal ...
"At some point it will become normal with relationships as well."

The AP's Thanassis Stavrakis contributed to this report from Samos, Greece

Copyright © 2009 The Associated Press. All rights reserved.

Κάθαρση, 35 χρόνια μετά

Ένας Τ/Κ κι ένας Ε/Κ επέστρεψαν στο πεδίο της μάχης στη Λεύκα
Κάθαρση, 35 χρόνια μετά
Ο Φετχί Ακιντζί κι ο Γιάννης Μαραθεύτης συναντήθηκαν, 35 χρόνια μετά, εκεί όπου ο πρώτος πυροβόλησε τον δεύτερο, νομίζοντας ότι τον άφησε νεκρό. "Το θέμα είναι να ζήσουμε σήμερα σε ειρήνη. Όχι άλλες μανάδες να κλαίνε", δηλώνουν συγκινημένοι
Το ραντεβού είχε δοθεί στην πύλη Κέρμια, στο καφενείο, αμέσως μετά το οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου. Οι δημοσιογράφοι, λιγοστοί Ελληνοκύπριοι και κάποιοι Τουρκοκύπριοι, κυρίως από κανάλια, ανταλλάσσαμε μια πρώτη κουβέντα με τον Φετχί Ακιντζί και τον Πανίκο Νεοκλέους. Ο πρώτος, πολεμιστής το 1974 στη Λεύκα, έμαθε από το βιβλίο του Νεοκλέους ("Αγνοηθέντες 1974") πως ένας Ε/Κ φαντάρος που θεωρούσε νεκρό από τα δικά του πυρά, ο Γιάννης Μαραθεύτης, είχε γλιτώσει και ζούσε σήμερα ειρηνικά στη Λευκωσία. Οι δύο άνδρες ήρθαν σε επαφή για πρώτη φορά στις 6 Αυγούστου, για έναν καφέ, στη Λήδρας. Εκείνο το ραντεβού είχε καταγράψει ο "Π" και το δημοσιοποίησε. Οι δυο τους είχαν δώσει τα χέρια, ομονόησαν ότι ο πόλεμος πρέπει να λήξει κι οι δυο κοινότητες να συμβιώσουν ειρηνικά κι έδωσαν ραντεβού, το περασμένο Σάββατο, στον τόπο του παρ'ολίγον εγκλήματος, στο πεδίο μάχης της Λεύκας, εκεί που τον Ιούλη του '74 είχαν ανταλλάξει πυρά.Η συνάντησηΣε λίγο έφτασε το αυτοκίνητο του Γιάννη Μαραθεύτη. Σταματά στο καφενείο, κατεβαίνει μαζί με την οικογένειά του. Ο Ακιντζί τον πλησιάζει ανυπόμονα, αγκαλιάζονται σφιχτά και τον ρωτά σαν παλιόφιλος. "Μαραθεύτη, ποια είναι η γυναίκα σου;". Η σύζυγος εμφανίζεται, συστήνονται και δίνουν τα χέρια κι η μικρή εγγονή του Ακιντζί τής δίνει ένα μπουκέτο λουλούδια. Στέκονται όλοι μαζί αγκαλιά, ο ένας δίπλα στον άλλο για τις πρώτες δηλώσεις. "Ειρήνη στην Κύπρο", λέει ο Μαραθεύτης. "Ειρήνη στον κόσμο", συμπληρώνει ο Ακιντζί. "Είμαστε όλοι άνθρωποι. Ο πόνος είναι ίδιος για όλους, όταν υποφέρουμε - υποφέρουμε όλοι. Είναι ώρα να ενωθούμε και να μάθουμε ο ένας τον άλλο. Να σιγουρευτούμε ότι ο πόλεμος έχει λήξει", συμπληρώνει η κυρία Μαραθεύτη. Ο καυτός ήλιος του Αυγούστου δεν άφηνε πολλά περιθώρια να ξεφύγουμε από το πρόγραμμα της ιστορικής συνάντησης. Ο εμπνευστής της, ο κ. Νεοκλέους, μοιράζει χαρτιά με τυπωμένη πάνω τους τη μορφή ενός περιστεριού και τις λέξεις "bar?s" και "peace", ειρήνη... Τα τοποθετούμε στο παρμπρίζ και ξεκινούμε κομβόι για τη Λεύκα.Στο πεδίο της μάχηςΟ κ. Ακιντζί οδηγεί την πορεία και πίσω του εμείς. Κιόνελι, Άγιος Βασίλειος, Κατωκοπιά, Μόρφου. Όσο τα χωριά ξεδιπλώνονται, τόσο μεγαλώνει κι η αγωνία, πού πάμε, τι θα δούμε, να 'μεινε άραγε τίποτα που να θυμίζει τη μάχη; Μετά την Πεντάγυα παίρνουμε μια στροφή αριστερά και λίγο πριν τη Λεύκα, μες στα χωράφια σε έναν δρόμο μικρό, αγροτικό, σταματούμε. Ο Ακιντζί βγαίνει έξω και δείχνει τους λόφους. "Κάπου εδώ ήταν...". Ο Μαραθεύτης πλησιάζει, συμφωνεί. Δείχνει τους λόφους απ' όπου ξεκίνησε η μάχη κι αρχίζει την αφήγηση.Την ημέρα, λέει, που γινόταν ο πόλεμος απολυόταν. Ήταν 200 άτομα στο λόχο του. Οι 58 σκοτώθηκαν. Το ξημέρωμα της 21ης Ιουλίου σε εκείνα τα υψώματα της Λεύκας είχαν βρεθεί κάπου δύο λόχοι, ένας με τον υπολογαχό Γιαννακόπουλο, που ήταν ασυρματιστής, ο άλλος με περίπου 40 εφέδρους και επικεφαλής τον Σταύρο Μητσάκη, που σκοτώθηκε αργότερα στη Λάπηθο.
Αποστολή αυτοκτονίαςΗ διαταγή ήταν να κατέβουν από τα υψώματά τους προς τα κάτω και να καταλάβουν τα υψώματα ανατολικά της Λεύκας. "Ήταν αποστολή αυτοκτονίας", διηγείται ο Μαραθεύτης. "Δεν μπορούσαμε σε καμία περίπτωση να το πετύχουμε με τα όπλα που είχαμε, τα μαρτίνια. Όταν κοντέψαμε αρκετά, δεχτήκαμε ομαδικά πυρά, χαλασμός κόσμου. Είχαμε καθηλωθεί εκεί. Όπως ήμασταν μπρούμυτα, κατάλαβα πως οι σφαίρες έπεφταν δίπλα μας σαν το χαλάζι...". Κάποια στιγμή, εμφανίστηκαν πέντε τουρκικά αεροπλάνα που βομβάρδισαν την περιοχή, δίχως όμως να τους πλήξουν, διότι βρίσκονταν ήδη μες στο τουρκικό φυλάκιο. Όπως θυμάται ο Μαραθεύτης, τραυματίστηκε πρώτα ο φίλος του, Ακρίτας Αχιλλέας, από τη Ζώδια κι έπειτα δίπλα του ο Χαράλαμπος Κωνσταντίνου απ' τον Στρόβολο. Τον Μαραθεύτη η σφαίρα τον βρήκε στο κεφάλι, τρύπησε το κράνος και του προκάλεσε ένα τραύμα στη δεξιά πλευρά. Αιμορραγούσε πολύ, έβγαλε το κράνος με πολύ κόπο, κι έκανε να κινηθεί προς τα πίσω, αφήνοντας πίσω του τον ασύρματο, το κράνος και το όπλο. Διατηρώντας τις αισθήσεις του, μπόρεσε αρχικά να κατεβεί κάτω στην κοιλάδα. Κατευθύνθηκε προς το Περιστερωνάρι, καθώς θεωρούσε ότι δεν θα κατάφερνε να ανεβεί τον λόφο προς τα ελληνικά φυλάκια. Πλησιάζοντας το χωριό, είδε να καίγονται κάτι πλινθόκτιστα σπίτια και γύρω να υπάρχουν στρατιώτες. Προς στιγμήν φώναξε βοήθεια, αλλά δεν κατάλαβε αν επρόκειτο για Τούρκους ή Έλληνες και κρύφτηκε. Τελικά, κατάφερε να ανεβεί με πολύ κόπο τον λόφο, εκεί όπου τον βρήκε ο συμπολεμιστής του Κώστας Τουμπής. Έφυγε για περίθαλψη στο Γενικό Νοσοκομείο, όπου παρέμεινε 40 μέρες. Πήρε εξιτήριο στις 29 Αυγούστου-συμπτωματικά, την ίδια μέρα, 35 χρόνια μετά, επέστρεψε στον τόπο της μάχης."Τον θυμάμαι να τρέχει"Ο Φετχί αρχίζει την αφήγηση από τη δική του πλευρά. Τη μέρα που άρχισε ο πόλεμος, λέει, οι Έλληνες βρέθηκαν πίσω από την πλαγιά κι ο τουρκικός στρατός έστρεψε τα όπλα εναντίον τους, προς τη Λεύκα. Την 21η Ιουλίου, όταν ξεκίνησε η μάχη, ήταν χαράματα, η ώρα 4.30 κι ο Ακιντζί πυροβολούσε με ένα Α4. "Θυμούμαι πολύ καλά τον Γιάννη", είπε προχτές, βλέποντας τους λόφους όπου εκτυλίχθηκε η μάχη. "Έτρεχε μαζί με έναν φίλο του. Εγώ πυροβόλησα με το Α4 και χτύπησα τον Γιάννη. Έτρεχε, τον έπαιξα κι εκείνος στάθηκε λίγο κι έπεσε αργά προς τα πίσω". Όταν τέλειωσε η μάχη, πήγε προς την πλευρά τους και βρήκε έναν στρατιώτη νεκρό, χτυπημένο στο λαιμό και λίγο πιο πέρα, το τρυπημένο κράνος, τον ασύρματο και το όπλο του Μαραθεύτη.Στεφάνι ελιάςΗ προχθεσινή ήταν η πρώτη επιστροφή του Γιάννη Μαραθεύτη, του 56χρονου σήμερα ανώτερου τεχνικού μηχανικού στην Ηλεκτρική Υπηρεσία, πατέρα δύο παιδιών, στον τόπο όπου παρ'ολίγον να έχανε τη ζωή του στον πόλεμο. Είχε ξανάρθει στη Λεύκα, όμως δεν ήξερε τον δρόμο για να πάει στο πεδίο της μάχης. Τριάντα πέντε χρόνια μετά και αντί για σφαίρες, στο ξερό χωράφι θα αφήσει, μαζί με τον Ακιντζί και τα παιδιά τους, ένα στεφάνι ελιάς, εκφράζοντας την επιθυμία τους να ζήσουν ειρηνικά."Το μόνο που σκέφτομαι τώρα που επέστρεψα, είναι ότι σ' αυτόν τον κόσμο μπορούμε και πρέπει να ζήσουμε ειρηνικά. Νόμιζα τότε ότι μετά τον πόλεμο θα τα είχα ξεχάσει. Ό,τι συμβαίνει όμως στον πόλεμο δεν ξεχνιέται. Ήταν πόλεμος. Θα μπορούσα να ήμουν εγώ στη θέση του Φετχί. Ό,τι έγινε, έγινε. Το θέμα είναι να ζήσουμε σήμερα σε ειρήνη. Όχι άλλες μανάδες να κλαίνε", δηλώνει, αγκαλιάζοντας τον Φετχί Ακιντζί. "Ήρθα εδώ σήμερα και σκέφτηκα. τι να πω κι εγώ; Σκέφτηκα ότι τότε πέθαναν τρεις Ελληνοκύπριοι και δυο Τουρκοκύπριοι. Φταίγαμε εμείς; Όχι, έφταιγε η κυβέρνηση! Σήμερα κατάλαβα ότι από τον πόλεμο δεν κερδίζει κανείς. Χάρηκα πολύ που είναι ζωντανός", δηλώνει εμφανώς ανακουφισμένος ο Φετχί Ακιντζί, κάτοικος Λεύκας, παντρεμένος σήμερα με τέσσερα παιδιά κι εγγόνια και ιδιοκτήτης καφενείου. "Πέρασαν τόσοι πρόεδροι, ο Μακάριος, ο Σαμψών, ο Παπαδόπουλος, ποιος κατάφερε να φέρει την ειρήνη στον τόπο; Κανένας! Τώρα πρέπει να καταφέρουμε να ζήσουμε μαζί με ειρήνη κι αγάπη. Από σήμερα να είμαστε καλύτερα", συμπληρώνει. Στο ίδιο πεδίο της μάχης κι ο συγγραφέας Πανίκος Νεοκλέους, που η περιγραφή του έγινε η αφορμή να συναντηθούν οι δύο άντρες 35 χρόνια μετά και να δώσουν τα χέρια. Ο κ. Νεοκλέους συνεχάρη τους άλλοτε αντιπάλους πολεμιστές για το κουράγιο τους να συναντηθούν και για τη φιλία τους. "Όταν αυτοί οι δύο άνθρωποι που πήγαν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο μπόρεσαν να γίνουν φίλοι, αυτοί που δεν είχαν τέτοια περιστατικά, δεν μπορούν;", σχολιάζει, κλείνοντας τη σύντομη επιστροφή στο πεδίο της μάχης.
Είχαν τα ίδια, εγγλέζικα όπλαΣτο πεδίο της μάχης, στα υψώματα ανατολικά της Λεύκας, ο Ακιντζί θυμήθηκε και μια μοναδική λεπτομέρεια της σύγκρουσης. Όταν τέλειωσε η μάχη, πήγε προς την πλευρά των Ελλήνων για να βρει τα όπλα τους. Εκεί, είδε έναν στρατιώτη χτυπημένο στον λαιμό. "Ήταν πεθαμένος", λέει, "αλλά το ρολόι του δούλευε και φορούσε τα γυαλιά του". Ο Μαραθεύτης τον ρωτάει: "Είχε και ασύρματο;". Ο Ακιντζί απαντάει θετικά. "Ήταν ο Πολύκαρπος Χατζηκυριάκου", συμπληρώνει ο Μαραθεύτης, ενθυμούμενος τον συμπολεμιστή του. Ο Ακιντζί θυμάται πως το ρολόι του Χατζηκυριάκου έδειχνε 21 του Ιούλη, 1 και 13 λεπτά. "Μαραζώνω για τη μητέρα και το παιδί που πέθαναν εκείνη τη μέρα. Δεν ήθελα να γίνουν έτσι τα πράγματα, αλλά ήμασταν στρατιώτες", συμπληρώνει. Λίγο παραπέρα, λέει, βρήκε τον εξοπλισμό του Μαραθεύτη και κάμποσα όπλα, 7 μαρτίνια κι ένα μπρεν. Κοιτούσε για ώρα τα σημάδια στα όπλα για να καταλάβει σε ποιον στρατό ανήκαν, όμως δεν το κατόρθωσε. "Ήταν όλα ίδια, δεν ξεχώριζα δικά μας από τα ελληνικά. Κατάλαβα τότε πως όλα τα όπλα που μας δίνανε ήταν του Εγγλέζου...", σχολιάζει, κι ο Μαραθεύτης κουνάει πικραμένος το κεφάλι καταφατικά...

ΧΡΥΣΤΑ ΝΤΖΑΝΗ

ΠΟΛΙΤΗΣ - 31/08/2009, Σελίδα: 6

Ο Πούτιν, ο Γκρομύνκο, ο Πονομαριώφ και ο Ανδρέας Ζιαρτίδης

Το μεγαλύτερο, ίσως, πρόβλημα των Κυπρίων είναι η συντήρηση των ψευδαισθήσεων που τους οδηγά σε μόνιμη σχεδόν αφασία. Οι εκάστοτε ηγέτες κρατούν τα ηνία.
Δέν αρκεί που οι ίδιοι τρέφονται με ψευδαισθήσεις. Καταβάλλουν έντονες και συστηματικές προσπάθειες να μεταφέρουν τις πλαστές εικόνες που έχουν και στους απλούς ανθρώπους για να μπορούν να χαληναγωγούν την θέληση τους. Βέβαια το σκέττο ψέμα και η παραπληροφόρηση συμπληρώνουν την εικόνα. Αφορμή γι’ αυτό το άρθρο έδωσαν οι πρόσφατες δηλώσεις Πούτιν στην Τουρκία και η προσπάθεια της κυβέρνησης μας και του ΑΚΕΛ να μας παραπλανήσουν και να μας ‘’εξηγήσουν’’ τι εννοούσε ο πρώην σύντροφος απο την Ε.Σ.Σ.Δ και νύν ηγέτης της Ρωσσίας.
Η όλη προσπάθεια θύμισε ένα περιστατικό που μου διηγηθηκε ο μακαρίτης Ανδρέας Ζιαρτίδης. Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του 60 και λίγο μετά την κρίση και τους βομβαρδισμούς στην Τυλληρία. Ο διεθνείς παράγων και κυρίως οι Αμερικανοί προσπαθούσαν, μεσολαβόντας ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, να επιλύσουν το Κυπριακό. Είταν τότε που προτάθηκε το σχέδιο Ατσησον. Στην Κύπρο με την παρουσία του Γρίβα και την άφιξη της Ελληνικής μεραρχίας μπήκαμε σε μια περίοδο διακοπής σχέσεων με κάθε έννοια λογικής και σύνεσης. Απο τα πιό ακραία δεξιά στοιχεία μέχρι το ΑΚΕΛ γίναμε ένθερμοι υποστηρικτές της ένωσης. Η μόνη διαφορά που είχαμε είταν πως άλλοι ανέφεραν την ένωση με το όνομα της ενώ οι υπόλοιποι την έκρυβαν πίσω απο το σύνθημα της αυτοδιάθεσης. Η Τουρκία είχε ήδη θέσει αίτημα για γεωγραφικό διαχωρισμό.
Σ’ αυτές λοιπόν τις συνθήκες παρενέβει και ο τότε υπουργός εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης Αντρέι Γκρομύκο ο οποίος μίλισε για πρώτη φορά για λύση ομοσπονδίας. Βλέποντας σήμερα ψύχραιμα τα πράγματα και με την εμπειρεία που αποκτήθηκε ένας λογικός άνθρωπος θα κρίνει τις προτάσεις Γκρομύνκο για πολυπεριφερειακή ομοσπονδία τουλάχιστον ενδιαφέρουσες. Στην Κύπρο έγινε το σώσε. Θυμούμε πως σάν μαθητής συμμετείχα σε διαδηλώσεις και αντιδιαδηλώσεις που οργάνωναν πότε οι αριστερές και πότε οι δεξιές μαθητικές οργανώσεις. Εμείς, οι αριστεροί, διαμαρτυρόμασταν για το σχέδιο Ατσησον και τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές που ήθελαν να διχοτομίσουν την Κύπρο. Οι δεξιοί μαθητές διαδήλωναν ενάντια στον Γκρομύκο και την Σοβιετική Ένωση που πρότειναν ομοσπονδία που επίσης εθεωρείτω λύση διχοτομική. Συχνά σ’ αυτές τις διαδηλώσεις έπεφτε και πολύ ξύλο. Μέσα σε εκέινες λοιπόν τις συνθήκες αποφασίστηκε επίσκεψη του ΑΚΕΛ στην Μόσχα. Την αντιπροσωπεία του ΑΚΕΛ αποτελούσαν ο Γ. Γ. του ΑΚΕΛ μ. Εξεκίας Παπαιωάννου, ο μ. Ανδρέας Ζιαρτίδης Γ. Γ της ΠΕΟ και ο Ανδρέας Φάντης Β.Γ.Γ του ΑΚΕΛ. Τα τρία κορυφαία δηλαδή στελέχη του ΑΚΕΛ.
Ο Ανδρέας Ζιαρτίδης, λίγες μέρες πρίν την αναχώριση, ζήτησε απο τον Ε. Παπαιωάννου να συνέλθουν για να ανταλλάξουν απόψεις, για τις δηλώσεις Γκρομύκο που είταν αντίθετες με την πολιτική ΑΚΕΛ και να ετοιμάσουν έγραφο για τις θέσεις που θα ανέπτυσσαν στους σοβιετικούς συντρόφους. Ο Ε. Παπαιωάννου απάντησε πως δέν χρειαζόταν η σύσκεψη. Ο Ανδρέας Ζιαρτιδης που η σοβαρότητα του είταν παροιμειώδης τις επόμενες μέρες επανέφερε το θέμα στον Παπαιωάννου που ζήτησε απο τον Ζιαρτίδη να ετοιμάσει ο ίδιος έγραφο πράγμα που ο ηγέτης της ΠΕΟ έκανε.
Ο Ανδρέας Ζιαρτίδης αναχώρησε για την Πράγα για επαφές με την Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία και ακολούθως πήγε στη Μόσχα.
Με ανακοίνωση του ΑΚΕΛ οι Κύπριοι πληροφορήθηκαν πως αντιπροσωπεία του ΑΚΕΛ αποτελούμενη απο τους Γ.Γ.Ε. Παπαιωάννου και Β.Γ.Γ Α. Φάντη αναχώρησε για την Μόσχα για να έχει επαφές με ανωτάτου επιπέδου αντιπροσωπεία του ΚΚΣΕ με επικεφαλης τον Λ. Μπρέσνιεφ. Η απόκρυψη της συμμετοχής του Ανδρέα Ζιαρτίδη στην αντιπροσωπεία και η μετάβαση του μέσω Πράγας οφειλόταν σε μιά τακτική του ΑΚΕΛ να αποκρύβει τους στενους δεσμούς και εξάρτηση της ΠΕΟ απο το ΑΚΕΛ.
Με βάση την μαρτυρία Ζιαρτίδη η συνάντηση έγινε χωρίς την παρουσία Μπρέσνιεφ. Σ’ αυτό βρίσκεται και η πρώτη παραπληροφόριση. Το πιό τραγικό όμως είναι το τί λέχθηκε η μάλλον τι δέν λεχθηκε για την διαφορετική προσέγγιση στο Κυπριακό ανάμεσα στο ΑΚΕΛ και το Κ.Κ της Σοβιετικής ‘Ενωσης. Σε μιά ολιγόλεπτη συνάντηση πρώτα καλοσόρισε ο Πονομοριοφ, Γραμματέας του ΚΚΣΕ επι των διεθνών σχέσεων τους Κυπρίους συντρόφους. Πέραν των στερεότυπων που σε τέτοιες περιπτώσεις εκφωνούνται τίποτε το ουσιαστικό δέν αναφέρτηκε. Ανάλογη είταν και η αντιφώνηση του Ε. Παπαιωάννου. Ακολούθησαν στιγμές σιωπής με τον Ανδρέα Ζιαρτίδη που είχε το έγραφο μαζί να καρφώνει με το βλέμμα του τον Ε. Παπαιωάννου. Αμήχανος δέν αντέδρασε. Τις οπτικές ανταλλαγές μυνημάτων αντελήφθη ο Πονομαριωφ ο οποίος ρώτησε ‘’Συντρόφοι τελειώσαμε;’’ Οι Ανδρέας Ζιαρτίδης και Ε. Παπαιωάννου συνέχισαν να ανταλλάσουν ματιές χωρίς να μιλούν. Την λύση έδωσε ο Σοβιετικός σύντροφος που με έντονο ύφος είπε: ‘’ Σύντροφοι αντιλαμβάνομαι πως τελειώσαμε.’’ Ο τρόπος που ρώτησε δέν επέτρεπε αμφισβήτηση. Ο μ. Παπαιωάννου απάντησε καταφατικά και η συνάντηση έληξε χωρίς καμιά αναφορά στο Κυπριακό.
Είναι γι’ αυτό που κάθε φορά που ακούω τους συντρόφους να κλαίνε και να νοσταλγούν την χαμένη υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης είτε να υπερασπίζουν την σημερινή Ρωσσία για την στάση της στο Κυπριακό θυμούμε την επίσκεψη στη Μόσχα.
Είναι νομίζω καιρός να συνειδητοποιήσουμε πως την στάση κάθε μεγάλης χώρας δέν την καθορίζουν ούτε οι ευσευοποθισμοί τών Κυπρίων ούτε ιδεολογικές συγγένειες αλλά μόνον συμφέροντα.
Η Σοβιετική ένωση δέν είχε κανένα λόγο να θέλει, τότε, λύση του Κυπριακού που θα οδηγούσε την Κύπρο στο ΝΑΤΟ μέσον της ένωσης της με την Ελλάδα. Η σημερινή Ρωσσία έχει τον δικό της ρόλο, επιδιώξεις και συμφέροντα στην περιοχή μας που περνούν μέσα απο την συνεργασία της με την Τουρκία και το Ισραήλ. Αυτές οι επιδιώξεις της Ρωσσίας δέν είναι αντίθετες με τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της Κύπρου. Γι’ αυτό θα είταν καλά αντί προσπάθειες αποπλάνησης των Κυπρίων να προσπαθίσει η κυβέρνηση μας να κατανοήσει τις θέσεις και επιδιώξεις της σημερινής Ρωσσίας. Ο Πούτιν στις δηλώσεις του είταν σαφής.


Γεώργιος Μ. Ολύμπιος

Οι εγκέφαλοι, οι ανεγκέφαλοι και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας

Η σύγχρονη ιστορία της Κύπρου χαρακτηρίζεται απο την δράση των εγκεφάλων μέσω των ανεγκέφαλων. Οι πρώτοι υποκινούν τους δεύτερους σε δράση που προκαλεί απο προσωπικό πόνο και οδύνη μέχρι εθνική τραγωδία.
Όταν οι ανεγκέφαλοι δρουν, συγκεντρώνουν, για λίγες ώρες το πολύ λιγες μέρες, την αντίδραση των πάντων. Πιό έντονοι στις επικρίσεις συνήθως είναι οι εγκέφαλοι που κατα κανόνα είναι επώνυμοι παράγοντες.
Το πρόσφατο περιστατικό κατά το οποίο εξυβρίστηκε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι χαρακτηριστικό. Οι εγκέφαλοι καταδίκασαν τους ανεγκέφαλους και δήλωσαν πως παρεισέφρησαν στην εκδήλωση και ότι τάχατες οι εκδηλώσεις των ανεγκέφαλων δέν τους εκφράζουν.
Αυτό το φαινόμενο επαναλαμβάνεται εδώ και δεκαετίες. Οι πιό διάσημοι εγκέφαλοι έγιναν διευθυντές, υπουργοί, ακόμη και προέδροι της Δημοκρατίας. Πλατείες, δρόμοι, δημόσια κτίρια φέρουν το όνομα τους. Είναι γι’ αυτό που διχοτομήθηκε η Κύπρος. Δυστυχώς, αγαπητέ Δημήτρη, η δράση των εγκέφαλων αυξάνεται. Υπάρχουν συγκεκριμένες πληροφορίες αλλά μπορεί να το αντιληφθούμε και απο την δράση των ανεγκέφαλων. Στο κοντινό παρελθόν, την περίοδο της κρατικής παραπλάνησης και σύγχυσης, ξέσκιζαν τα λάστιχα των Τουρκοκυπρίων και έβριζαν όσους αγωνίζονταν για επανένωση της πατρίδας μας. Τώρα βρίζουν εσένα ίσως γιατί αντελήφθησαν πως και εσύ θέλεις και αγωνίζεσαι για λύση.
Είναι γι’ αυτό που αγαπητέ Δημήτρη, πρόεδρε της Δημοκρατίας, είναι καλύτερα να ασχοληθείς περισσότερο με τους εγκέφαλους και λιγότερο με τους ανεγκέφαλους.



Με κάθε εκτίμηση

Γεώργιος Μ. Ολύμπιος

20 Ιουλίου 2009 – 35 χρόνια μετά Τα ΜΜΕ μου μέσα πλέον!

Γεννήθηκα αυτή την καταραμένη χρονιά του διδύμου εγκλήματος και από τον καιρό που θυμάμαι να καταλαβαίνω τον κόσμο γύρο μου ακούω σε κάθε επέτειο της ίδιες μαλακίες.
Δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν είτε οι μουσικοί παραγωγοί και δημοσιογράφοι είναι παντελώς ανίκανοι είτε υπηρετούν την προπαγάνδα της καλλιέργειας μίσους και φόβου.
Κύριοι, πέραν του ‘Τραγουδώ για την άμυνα, τραγουδώ για την Κύπρο – Νταλάρα’ έγραψαν και πολλοί άλλοι Κύπριοι κιόλας δημιουργοί υπέροχα πράγματα οι όποιοι δεν μιλούν με θυμό και μίσος αλλά με αγάπη μιλούν για ειρήνη και επανένωση.
Όλοι αυτοί έχουν όνομα και επίθετο…
Κούλλης Θεοδώρου, Αδάμος Κατσαντώνης, Mike Hajimike κ.α.
Κύριοι των ΜΜΕ σας καθιστώ συνυπεύθυνους της διχόνιας μέσα από το τόσο δυνατό εργαλείο που κατέχεται και διαχειρίζεστε.
Ιδού η ρόδος ιδού και το πήδημα…

Μιχάλης Γ. Ολύμπιος.